ΝΑ ΓΙΝΟΜΟΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ!

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που όπου βρισκόμασταν όλο και κάποιος στην παρέα θα έλεγε "να γινόμουν πρωθυπουργός για μια βδομάδα!". Συνήθως ήταν ο βολεμένος της παρέας, που είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή του για να σκεφτεί τρόπους να βελτιώσει την πολιτική, κοινωνική, οικονομική και αθλητική κατάσταση του τόπου μας. Τι λες βρε μεγάλε; Πού είσαι τώρα να ζητήσεις να σε κάνουμε πρωθυπουργό; Στέρεψες από ιδέες; Μήπως τα πράγματα τώρα που ζόρισαν δεν σου αφήνουν περιθώριο σκέψεων να σώσεις την χώρα και σκέφτεσαι πώς θα βολέψεις την κάθε μέρα;

Κάτι τέτοιο συμβαίνει. Ωστόσο τώρα είναι η εποχή που μπορεί κάποιος να πουλήσει μαγκιά και να προτείνει τρόπους να φτιάξουμε αυτό το κράτος που το διαμελίσαμε με τις λαμογιές μας. Ήρθε η ώρα να το παίξω μάγκας.
Πες πως με κάνουν πρωθυπουργό για ένα μήνα! 

Οι βαριές μας βιομηχανίες είναι ή μπορούν να γίνουν ο τουρισμός, οι αρχαιολογικοί μας θησαυροί, ο αέρας, ο ήλιος και η θάλασσα. 

- Στον τουρισμό σε όλη την Ελλάδα το ΦΠΑ 8% στα πάντα, και ξενοδοχεία, και εστίαση και διασκέδαση. Όχι μόνο στα νησιά, αλλά παντού. Στόχος να ενισχυθεί ο τουρισμός όλο το χρόνο. 
- Προβολή και ενίσχυση με προσωπικό όλων των αρχαιολογικών χώρων σε όλη την Ελλάδα όλο το χρόνο. 
- Πού θα βρεθεί προσωπικό στους δήμους; Απλό. Προσλήψεις ανάλογα με τα χρήματα που έχουν, και εθελοντισμός. Οι δήμοι που έχουν τουριστική κίνηση θα κάνουν εθελοντές για το χρονικό διάστημα που απαιτείται, τους συνταξιούχους που  έχουν συνταξιοδοτηθεί νεότατοι. Επίσης μπορούν να συνεργάζονται με τους τοπικούς συλλόγους. 
Ο ήλιος και ο αέρας μπορούν να γίνουν βαριές βιομηχανίες αν γίνει εκμετάλλευσή τους για να τους κάνουμε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. ( Ήμαρτον, κοντεύει να μας πάρει ο αέρας και δεν λειτουργεί στην περιοχή ούτε μια ανεμογεννήτρια!) Οι δήμοι αυτοτελώς να αναλάβουν να φέρουν επενδυτές για τα έργα αυτά.  Οι δήμοι αυτοτελώς θα κάνουν διαχείρηση των απορριμμάτων τους. (Δεν είναι καινούριες ιδέες, η Καλαμάτα ήδη παράγει μόνο 10% σκουπίδια. Όλα τα υπόλοιπα ανακυκλώνονται!). Το σχέδιο Καλλικράτη βοηθά σε αυτό και η περιφέρεια δεν θα ανακατεύεται. Πρόστιμα στους δήμους που δεν εφαρμόζουν οι κάτοικοι την ανακύκλωση σε όλες τις κατηγορίες σκουπιδιών, που θα μπαίνει στους δημοτικούς φόρους. (αν θες μην κάνεις ανακύκλωση, θα πληρώσεις όμως!). 

Τα τελευταία πέντε χρόνια χάθηκαν όλα τα εργασιακά κεκτημένα δικαιώματα που αποκτήθηκαν με αγώνες από τη μεταπολίτευση και μετά. Οι συνδικαλιστές πρωτοστατούσαν, απαιτούσαν και φυσικά οι εκάστοτε κυβερνώντες που δεν ήθελαν να χάσουν την πελατεία τους, μοίραζαν. Τώρα το τοπίο έχει αλλάξει. Οι προτάσεις μου είναι βασισμένες στα σημερινά δεδομένα.
- Όλοι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα θα συμμετέχουν στα κέρδη της εταιρείας που εργάζονται κατά 0,5% επί των καθαρών κερδών. - Οι μισθοί εξαρτώνται από την παραγωγικότητα. Οπότε για να έχουμε αυξήσεις στους μισθούς πρέπει να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Αν οι εργαζόμενοι συμμετέχουν στα κέρδη, θα δίνουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους για να αυξηθεί η παραγωγή. Φυσικά υπάρχουν παντού και οι "τεμπέληδες". Τι να κάνουμε, αυτοί ή θα παρασιτούν ή θα τους αποβάλλουν οι υπόλοιποι.  
- Υποχρεωτική ομαδική ασφάλιση για ατύχημα όλων των βιομηχανικών εργατών. Αφού οι υπηρεσίες του κράτους δεν μπορούν να κάνουν ελέγχους για τους κανόνες ασφαλείας και για τους ανασφάλιστους, ας το αναλάβουν οι ασφαλιστικές που έτσι κι αλλιώς θα έχουν συμφέρον να τηρούνται οι κανόνες!
- Καμιά μετάταξη δημοσίων υπαλλήλων πουθενά. Εκεί που κάνουν αίτηση για να πάνε εκεί θα παραμένουν. 
- Επιπλέον 10% στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων που δέχονται να υπηρετήσουν σε παραμεθόριες περιοχές για τουλάχιστον 3 χρόνια. 
- Μπόνους επιπλέον σε υπηρεσίες που εκτελούν γρήγορα τις υπηρεσίες για τις οποίες είναι επιφορτισμένες. Να δεις εκεί τρέξιμο και εξυπηρέτηση χωρίς να εξαρτώνται από το διευθυντή. 

Το ασφαλιστικό είναι ο χειρότερος τομέας. Οι προτάσεις τσούζουν αλλά αυτές έχω, με αυτές θα πορευτείτε! 
- Όλοι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και στο ιδιωτικό θα δουλεύουν υποχρεωτικά 35 χρόνια και σύνταξη ανεξαρτήτου ηλικίας, ή στα 65 χρόνια σύνταξη ανεξαρτήτου ενσήμων και με ποσόστωση αν τα χρόνια είναι λιγότερα από 35. Ακόμα και σε υπηρεσίες όπως την αστυνομία ή το στρατό, μπορούν να εργαστούν σε γραφεία για διεκπεραιώσεις. 
- Το ΕΚΑΣ θα καταργηθεί. Υπάρχουν περιπτώσεις που ένας συνταξιούχος μαζί με το ΕΚΑΣ παίρνει μεγαλύτερη σύνταξη από έναν χαμηλοσυνταξιούχο! Ένα ποσό ως ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα προστίθεται πάνω στη  σύνταξη και θα είναι κοινωνικά δίκαιο. 

Το κράτος δίνει διάφορες επιχορηγήσεις για γεωργικά, κτηνοτροφικά  ή άλλα προϊόντα. Θα εξακολουθήσει να δίνει, ανάλογα με τις εξαγωγές. Κάνεις εξαγωγές γιατί έχεις καλή ποιότητα προϊόντος; Ωραία, θα σου δίνω επιχορήγηση να βελτιωθείς ακόμα περισσότερο και να κάνεις ακόμα περισσότερες εξαγωγές. 

Κλείσιμο των τμημάτων ΑΤΕΙ και ΑΕΙ που δεν έχουν ικανό αριθμό φοιτητών και ενίσχυση όσων έχουν μεγάλο αριθμό φοιτητών. Οι φοιτητές θα σπουδάζουν τα χρόνια σπουδών συν 4 χρόνια επιπλέον. Μετά θα διαγράφονται από τους καταλόγους. (Ο  λόγος είναι απλός. Τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα υπόκεινται σε αξιολόγηση παγκοσμίως. Οι αιώνιοι φοιτητές ρίχνουν το μέσο όρο). 

Άλλο πρότυπα, και άλλο πειραματικά σχολεία. Τα πρότυπα θα είναι για τις διάνοιες, τους άριστους όπως το θέτουν, αλλά στα πειραματικά θα γίνεται η δουλειά για την οποία φτιάχτηκαν. Εκεί θα μπαίνουν κάποια προγράμματα πέρα από τα σχολικά. Όταν εκτιμηθεί ότι μια δράση μπορεί να ενταχθεί και στα υπόλοιπα σχολεία θα εφαρμόζεται. 


Έχω πρόταση ακόμα και για τη δικαιοσύνη! (Ποια είμαι βρε παιδί μου; Η Δομή;)
Όταν γίνεται αναβολή δίκης, ο υπαίτιος θα πληρώνει διπλό παράβολο για να ξαναμπεί η υπόθεση σε πινάκιο. Στις πέντε αναβολές, η υπόθεση θα μπαίνει στο αρχείο. 


Ο τομέας της υγείας είναι ο δυσκολότερος. Σήμερα, αυτοί που πληρώνουν μεγαλύτερες εισφορές πληρώνουν και μεγαλύτερο ποσοστό επί της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Αυτό γίνεται λόγω του κοινωνικού κράτους που θέλουμε να έχουμε. Είναι η αδικία του συστήματος. Ο μόνος τρόπος να δουλέψει σωστά είναι να μπουν στις διευθυντικές θέσεις άνθρωποι αδιάβλητοι. Οπότε αν δεν καταφέρω να βρω τέτοιους, δεν θα αλλάξει τίποτα! 

Στα οικονομικά τώρα. Όλες οι αποδείξεις θα εκπίπτουν στην εφορία. Θα φορολογείται το υπόλοιπο ποσό. Μόνο έτσι συμφέρει σε όλους να ζητάμε απόδειξη. Άμεση καταβολή του ΦΠΑ στο κράτος, μέσω κάρτας. Είναι ψηφισμένη σε νόμο και δεν εφαρμόζεται παρά από ελάχιστους. Και μην μου πει κανένας ότι δεν μπορούν οι ηλικιωμένοι να χρησιμοποιούν την κάρτα, μια χαρά πηγαίνουν στα ΑΤΜ και παίρνουν χρήματα! 

Οι τράπεζες δεν θα βγάζουν σε πλειστηριασμό κατοικίες ανέργων ή χαμηλών εισοδημάτων μέχρι η ανεργία να φτάσει στο 15%. 
Οι τράπεζες μέσω των δικηγόρων που έχουν και μπορούν να ελέγξουν επιχειρήσεις, θα δίνουν δάνεια σε επιχειρήσεις που τα στοιχεία τους έχουν μέλλον στον επιχειρηματικό τομέα. Όχι σε επιχειρήσεις που ανακυκλώνουν απλά τα δάνειά τους και ίσα ίσα τα εξυπηρετούν. 
Σε συνδυασμό με τον όρο της ανεργίας στο 15% θα συμφέρει να υπάρξει ανάπτυξη. 

Τέλος, το κοινωνικό κράτος καλώς βοηθά τους αδυνάτους, μόνο που βοηθά συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες σε βάρος των υπολοίπων. Τα επιδόματα δίνονται χωρίς ελέγχους, πολλές φορές δύο και τρία επιδόματα που φτάνουν συνολικά σε ποσά ανώτερα του ποσού που δίνεται από τον ΟΑΕΔ! Μέριμνα να εργάζονται σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα όλες οι κατηγορίες ατόμων με ειδικές ανάγκες. Όσοι είναι ανίκανοι για εργασία θα επιδοτούνται όχι με επίδομα, αλλά με σύνταξη. 

Πώς μπορούν να εφαρμοστούν όλα αυτά; Πολύ εύκολα. Τα ανώτατα ιδρύματά μας έχουν διάνοιες κυριολεκτικά. Θα απευθυνθώ σε αυτά και θα θέσω τις προτάσεις, και θα ζητήσω προσφορές από τους φοιτητές που είναι στο πτυχίο να μου καταθέσουν τις δικές τους βελτιωτικές προτάσεις καθώς και  για το πώς μπορούν να εφαρμοστούν αυτά που θέλω μέσα σε ένα μήνα. Τα παιδιά έχουν όρεξη για δουλειά και φαντασία που δεν την χωρά ο νους μας. 

Αν δεν μπορέσω να τα εφαρμόσω, ξέρω μετά ένα κόλπο. Θα αναλάβω την πολιτική ευθύνη και καθάρισα!!!!!!!!!!!!!!!  Έτσι δεν γίνεται όλα αυτά τα χρόνια;;;;;;; 







ΑΧ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΗΝΤΑΡΗΔΩΝ

Σαρανταπεντάρησα.

Ανήκω στη γενιά που ένα από τα πρώτα πολιτικά μηνύματα που πήρε ήταν οι φωνές της Δαμανάκη και του Παπαχρήστου "Εδώ Πολυτεχνείο, Είμαστε αδέρφια" και έκλαιγε από υπερηφάνεια. Ανήκω στη γενιά που είδε τη Δαμανάκη να περνά από την αριστερά στο κέντρο και να γίνεται βολεψάκιας υπαλληλίσκος της  Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ανήκω στη γενιά που ξεκίνησε να ψηφίζει την  Αλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου. Που έκανε οικουμενική κυβέρνηση με αυτούς που ένα χρόνο μετά τον έστειλαν στο ειδικό δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά και το βρώμικο '89.  Τον Κουτσόγιωργα να καταρρέει μέσα στο δικαστήριο και να σβήνει μια βδομάδα μετά. Τον Ανδρέα Παπανδρέου να αθωώνεται και να ξαναπαίρνει την εξουσία. Τον Ρουμελιώτη να κατηγορείται, αλλά να μη δικάζεται γιατί ως ευρωβουλευτής το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αρνήθηκε την άρση της ασυλίας του. Ανήκω στη γενιά  που τον έχει τώρα πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Ελευθέριος Βενιζέλος αφού πέρασε πρώτα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως εκπρόσωπος της Ελλάδας.

Ανήκω στη γενιά που ψήφιζε νέους ανθρώπους με οράματα όλων των παρατάξεων. Ανήκω στη γενιά που εικοσιπέντε χρόνια μετά τους έχει στο μυαλό της ως τους διαφθαρμένους που κατέστρεψαν το μέλλον της.

Ανήκω στη γενιά που έβλεπε να ανεβοκατεβαίνουν στην εξουσία τα δύο κόμματα σταθερά. Ανήκω στη μοναδική γενιά που έζησε την αριστερά στην εξουσία. 

Ανήκω στη γενιά που μπήκε στην αγορά εργασίας όταν τα εργοστάσια έκλειναν το ένα μετά το άλλο. Στη γενιά που της έμαθαν ότι  η καλύτερη δουλειά είναι μια θεσούλα στο δημόσιο χωρίς να απαιτούνται  ικανότητες,   για να βολευτεί με έναν μισθό μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει. Ανήκω στη γενιά που σήμερα δεν έχει σχεδόν καμιά διαφορά το να δουλεύεις στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα. 

Ανήκω στη γενιά που έμαθε το Πεντελικό όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά όταν πρότεινε για γραμματέα του κόμματος τον Τσοχατζόπουλο, και εκεί είπε την περίφημη φράση, ΠΑΣΟΚ χωρίς Άκη δεν υπάρχει! Ανήκω στη γενιά που είδε τον Τσοχατζόπουλο να μπαίνει φυλακή και το ΠΑΣΟΚ όντως να μην υπάρχει και το ξενοδοχείο να βγαίνει σε πλειστηριασμό από τράπεζα λόγω χρεών.

Ανήκω στη γενιά που βρήκε ώριμα εργασιακά δικαιώματα και τα έχασε τώρα που τα χρειάζεται πιο πολύ. Ακήκω στη γενιά που δεν ελπίζει ότι θα πάρει σύνταξη ποτέ. Ανήκω στη γενιά που αν χαθεί η δουλειά, οι πιθανότητες για  καινούρια είναι απειροελάχιστες. 

Ανήκω στη γενιά που βρήκε έτοιμα τα πάντα και έχασε τα πάντα. Ίσως να είναι ακόμα πιο δυστυχισμένη από τις προηγούμενες γενιές που έζησαν πόλεμο και κατοχή, αλλά είχαν ελπίδα. 

Ανήκω στη γενιά που δεν ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον για αυτήν. Ανήκω στη γενιά που ελπίζει για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της






ΑΧ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ !

Έτος 1958.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που ηγείται της ΕΡΕ, μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις με το κόμμα των Φιλελευθέρων, αποφασίζει να φέρει καινούριο εκλογικό νόμο ενισχυμένης αναλογικής. Ο νόμος 3822 δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 45 στις 31 Μαρτίου 1958. Σύμφωνα με αυτόν, τα δύο πρώτα κόμματα θα πάρουν επιπλέον έδρες στην δεύτερη κατανομή. Ο στόχος είναι να περιθωριοποιήσουν την ΕΔΑ, που ατυχώς πίστευαν ότι θα ήταν το τρίτο κόμμα. 
Ο μόνος που εξέφρασε τη διαφωνία του και επεσήμανε τους κινδύνους για το κόμμα των Φιλελευθέρων ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Από την ΕΡΕ αρνήθηκαν να ψηφίσουν το νόμο δύο υπουργοί του Καραμανλή, οι Γεώργιος Ράλλης και Παναγής Παπαληγούρας, τους οποίους ακολούθησαν άλλοι 13 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Ο Καραμανλής τους αιφνιδιάζει όλους και προκηρύσσει εκλογές για τις 11 Μαΐου 1958.

Τελικά οι αντιδρώντες είχαν δίκιο. Το "φάντασμα" της αριστεράς θα πλανιόταν εννιά χρόνια μετά πάνω από το "κανονικό" θεσμικό πλαίσιο που είχε παγιωθεί τα προηγούμενα χρόνια. Η ΕΔΑ παίρνει τις περισσότερες έδρες στην ιστορία της και γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση.

Η πολιτική στρατηγική του Καραμανλή κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στηρίχτηκε πάνω σε τρεις άξονες: ασφάλεια, σταθερότητα, ανάπτυξη. Γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει τις δυνατότητες για να εφαρμόσει μόνη της το πλαίσιο αυτό, καταθέτει τον Ιούνιο του 1959 αίτηση για σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. 

Ο Καραμανλής πίστευε ότι η ένταξη στην Κοινότητα μόνο οφέλη θα πρόσφερε στην Ελλάδα. Θα συνέβαλε στην ανάπτυξη και στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας. Θα σταθεροποιούσε το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα στη χώρα μας. Θα ενίσχυε την διαπραγματευτική δύναμη της χώρας μας έναντι της απειλής των συνόρων από την Τουρκία. 
Οι διαπραγματεύσεις δεν ήταν καθόλου εύκολες. Βασικό ρόλο είχαν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Ξενοφών Ζολώτας (ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος) και ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου. Το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών απαιτούσε από τους διαπραγματευτές να μην υποχωρήσουν "από τις κόκκινες γραμμές" που είχαν τεθεί από την αρχή. 
Τελικά, δύο χρόνια μετά, υπογράφεται η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ. 

Η ΕΔΑ αντιδρά σφοδρά, οι εφημερίδες πανηγυρίζουν την συμφωνία σύνδεσης, και αφιερώνουν μονόστηλα για την ανακοίνωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ανακοίνωση έχει ως εξής: Η ΕΔΑ δι' ανακοινώσεώς της χαρακτηρίζει την υπογραφήν της συμφωνίας με την ΕΟΚ ως νέαν αντεθνικήν ενέργειαν της κυβερνήσεως της υποτελείας, ολεθρίαν δια το παρόν και το μέλλον του τόπου, ένα νέον βήμα υποδουλώσεως εις τους ξένους ιμπεριαλιστάς. Δια της συμφωνίας αυτής, συνεχίζει η ανακοίνωσις, η χώρα μας παραδίδεται αλυσοδεμένη εις τα συμφέροντα των μονοπωλίων της Δυτικής Ευρώπης και κυρίως της Δ. Γερμανίας, με ανυπολογίστους καταστρεπτικάς συνεπείας δια την εθνικήν μας οικονομίαν, το βιοτικόν επίπεδον του λαού, τας λαϊκάς ελευθερίας, την ανεξαρτησίαν και αυτήν την εθνικήν μας υπόστασιν. Προ των κινδύνων αυτών, η ΕΔΑ καλεί τον λαόν εις αγώνα δια την ανατροπήν της καταστρεπτικής συμφωνίας και την αποτίναξιν του ζυγού της υποτελείας που επιβάλλουν οι ανάξιοι κυβερνήται του

Η συμφωνία πάγωσε εξαιτίας της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα και επανενεργοποιήθηκε μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 1974.
Τον Ιούνιο του 1975 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής καταθέτει εκ νέου αίτηση ένταξης στην ΕΟΚ. Σύμφωνα με το άρθρο 237 της συνθήκης της Ρώμης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έπρεπε να διατυπώσει τη γνώμη της. Όλοι βρέθηκαν προ εκπλήξεως, καθώς η γνωμοδότηση τόνιζε ότι η απάντηση στην αίτηση έπρεπε να είναι σαφώς θετική, έπρεπε να υπάρξει μια προενταξιακή μεταβατική περίοδος για να γίνουν οι αναγκαίες οικονομικές μεταρρυθμίσεις. 
Ο Καραμανλής τότε έκανε άμεσα παρέμβαση προς τους ηγέτες των κρατών των χωρών μελών, και ιδιαιτέρα προς τους ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Η γνωμοδότηση απορρίφθηκε και τον Ιούλιο του 1976 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις οι οποίες κατέληξαν σε συμφωνία τον Μάιο του 1979. 
Στις 28 Μαΐου του 1979 υπογράφεται στο Ζάππειο η Πράξη Προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα την οποία επικυρώνει το Ελληνικό Κοινοβούλιο ένα μήνα μετά. 

Η συμφωνία είχε πολλά συνημμένα πρωτόκολλα με αντικείμενο τα προβλήματα της Ελληνικής Οικονομίας. Ένα από αυτά ήταν η χρηματοδοτική βοήθεια με στόχο την οικονομική ανάπτυξη και την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού. 
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων χορήγησε στην Ελλάδα υπό μορφή δανείου το ποσό των 125.000.000 δολαρίων υπό μορφή δανείου για πέντε χρόνια. 

Η Ελλάδα έγινε πλήρες και ισότιμο μέλος της ΕΟΚ την 1η Ιανουαρίου 1981 και τότε έπαψε και η ισχύς της συμφωνίας ένταξης. 

Το διάγγελμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ.
https://www.youtube.com/watch?v=lFU8JWqpC_U



Η ΤΡΕΛΑ ΠΑΕΙ.............. ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ

Ο σύλλογος εθελοντισμού  "Δίανθος" διοργάνωσε περιηγητική εκδρομή στην Αγριλέζα στο λόφο Μιχάλη. Ένα μέρος που είναι σχετικά προσβάσιμο, αλλά δεν επιλέγεται εύκολα για μια βόλτα στο βουνό. Όταν όμως έχεις καλή παρέα.......

Το πρωί ο ήλιος δεν κατάφερνε να φανεί πίσω από την υγρασία. Χάθηκε μέχρι και η Μακρόνησος! Σημάδι ότι η μέρα θα ήταν πολύ ζεστή.




Ποιος ξεκινά να περπατήσει στο βουνό για ένα τρίωρο; Κι όμως! Βρεθήκαμε έντεκα άτομα που επιλέξαμε να κάνουμε αυτόν τον περίπατο στη φύση. Ο ήλιος τελικά κατάφερε να βγει και να "σπάσει" αυτή τη μούχλα, και ήδη στις 9 το πρωί αρχίσαμε να ζεσταινόμαστε. 
Το μονοπάτι εμφανές, δεν δυσκολευτήκαμε στην αρχή της πορείας. Ένα μονοπάτι που χαράκτηκε στα αρχαία χρόνια για να περνούν οι εργάτες και να δουλεύουν στα ορυχεία της περιοχής και από τον ίδιο δρόμο μεταφέρονταν τα μεταλλεύματα στα πλυντήρια που είναι διάσπαρτα στην περιοχή. 



Στο δρόμο συναντήσαμε μια δεξαμενή συλλογής νερού για το πλύσιμο των μεταλλευμάτων. Η χρήση του τώρα πια είναι.... κάδος μπάζων! 



Η περιοχή ονομάζεται Αγριλέζα. Η ονομασία της προφανής, λόγω των αγριελιών που ευδοκιμούν σε όλο το λόφο. 


Διασχίσαμε το μονοπάτι που χαράκτηκε τα νεότερα χρόνια, δηλαδή μετά το 1865 που ξαναάνοιξαν οι στοές επί Κορδέλα, ενώ αποφύγαμε το αρχαίο μονοπάτι. Ωστόσο μισή ώρα μετά τα δύο μονοπάτια διασταυρώνονται χωρίς να το καταλάβει ο περιηγητής! Η αγριελιά κατά έναν παράξενο τρόπο είναι το σημείο της διασταύρωσης και το ορόσημο που δείχνει την ένωση των δύο μονοπατιών. 


Μια πέτρα που συναντήσαμε στον περίπατο έχει χαραγμένο με  χαρακτήρες έναν αριθμό. Θα ήθελα πραγματικά να μάθω από τους αρχαιολόγους το πότε χαράκτηκε και τι νούμερο είναι! 


Η επόμενη δεξαμενή που συναντήσαμε ήταν πολύ μεγάλη. Η δροσιά που είχε γύρω λόγω των δέντρων που την περιβάλλει είναι εντυπωσιακή. Η  δεξαμενή έχει διπλά τοιχώματα και σκαλοπάτια που αντέχουν στο χρόνο με τα οποία κατέβαιναν για να συλλέξουν το νερό που χρειάζονταν.  Η δεξαμενή αυτή είναι καθαρή από σκουπίδια γιατί δεν είναι προσβάσιμη σε αυτοκίνητα όπως η πρώτη που συναντήσαμε. 
Λεπτομέρεια. Τα σκαλοπάτια είναι χτισμένα στον αέρα! 





Μια χαρουπιά γεμάτη χαρούπια φυτρώνει δίπλα της. 


Στα ριζά του λόφου συναντάμε το πλυντήριο που χρησιμοποιούσαν για το πλύσιμο των μεταλλευμάτων. Η περιγραφή για το πώς γινόταν ήταν εντυπωσιακή. Το νερό κυλούσε στα σχηματισμένα αυλάκια, πέρναγε το μετάλλευμα, ένας εργάτης πατούσε πάνω στην πέτρα που εξείχε και με τα χέρια του μάζευε τα χρήσιμα που ξεπλένονταν και τα έβαζε σε λεκάνες, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου έχουν χαθεί. Βέβαια, η φαντασία μπορεί να συμπληρώσει όλες τις εικόνες που λείπουν από την πραγματική εικόνα. 




Και ξαφνικά μπροστά μας εμφανίζεται ένα οργωμένο χωράφι! Σε όλους έκανε εντύπωση το γεγονός ότι πάνω στο λόφο, σε μια ισάδα του, μέσα στον εθνικό δρυμό, υπάρχει ένα χωράφι. Ο αρχηγός της ομάδας μετά από ερώτηση, μας ενημέρωσε ότι το κομμάτι αυτό ανήκει σε κάτοικο της Κερατέας, ο οποίος έχει τίτλους ιδιοκτησίας από το 1880. Τι πιο φυσικό θα ήταν να  γίνει απαλλοτρίωση του κομματιού από το κράτος και να δώσει στον κάτοχό του ένα άλλο κομμάτι σε ένα άλλο μέρος; Τι λέω τώρα;;;;; 



Το επόμενο σημείο που επισκεφτήκαμε στην πορεία μας ήταν ένα περιφραγμένο κομμάτι γης. Όταν ήταν υπουργός πολιτισμού ο Λιάπης, ενημερώθηκε από τον βουλευτή Βασίλη Οικονόμου ότι βρέθηκε στην περιοχή της Σούριζας μια δεξαμενή μεγάλης αρχαιολογικής αξίας. Τότε έβγαλε κονδύλι για να περιφραχτεί η περιοχή ώστε να προστατευτεί. Ναι καλά. Η πόρτα εισόδου είναι γκρεμισμένη και προσβάσιμη. Ωστόσο, δεν μπορούν να πλησιάσουν φορτηγά να πετάξουν μπάζα μέσα και αυτό είναι το ευχάριστο. 

Η δεξαμενή αυτή έχει την ιδιαιτερότητα ότι έχει τριπλά τοιχώματα γιατί η μισή είναι υπέργεια! Σώζεται το σκαλοπάτι στο οποίο πατούσαν οι εργάτες για να συλλέξουν το νερό με τους κουβάδες, καθώς και τα σκαλοπάτια με τα οποία κατέβαιναν στο κάτω μέρος της. Τα δοκίμασα, είναι πολύ στερεά, και αν δεν φοβόμουν για φίδια, θα κατέβαινα μέχρι τον πάτο της για να δω το βάθος που το σκεπάζουν τα χόρτα. 





Στη διαδρομή συναντήσαμε και μια στοά η οποία έχει κλείσει με την πάροδο των χρόνων από την κατάρρευση των πλακών, καθώς και ένα πηγάδι στο οποίο όλοι πετάνε και από μια πέτρα, με συνέπεια και να έχει νερό, όταν ρίχνεις την πέτρα πέφτει πάνω στις άλλες οπότε ακούγεται ο υπόκωφος θόρυβος του πηγαδιού που είναι στερεμένο! 




Πέρα όμως από τους αρχαιολογικούς θησαυρούς που είδαμε κατά τη διάρκεια του περιπάτου αυτού, το τοπίο αυτό έχει και την φυσική του ομορφιά. Η  περιοχή κάηκε σχεδόν όλη το 2000, και από τότε ξανακάηκε αρκετές φορές. Η φύση φυσικά εκδικείται την ανθρώπινη παρέμβαση. Τα μονοπάτια έχουν αρχίσει και εξαφανίζονται καθώς κατεβαίνουν πέτρες και χώματα εξαιτίας των βροχών του χειμώνα. Επίσης τα δέντρα θέλουν πολλά χρόνια για να ξαναμεγαλώσουν και να γίνει η περιοχή Εθνικός Δρυμός ενώ είναι χαρακτηρισμένος έτσι. 
Επιτέλους ας σταματήσουμε να  ενοχλούμε τη φύση με τις παρεμβάσεις μας για να μας ανταμείψει με τις ομορφιές της. 

Απόγονος του Κέδρου του Λιβάνου: 

Λίγα δέντρα ξεχωρίζουν από το ύψος τους καθώς τα περισσότερα που έχουν φυτρώσει μετά τη φωτιά είναι πουρνάρια. 




Η αγριελιά έχει πάρει τη φορά του ανέμου. Λογικό, δεν προστατεύεται από πουθενά.


Το μωρό χελωνάκι μπήκε στο καβούκι του μόλις αντιλήφθηκε την ανθρώπινη παρουσία.

Και ήρθε η ώρα να πάρουμε το μονοπάτι της επιστροφής. Εδώ θα μπορούσε να μπει ένα κουίζ: Βρείτε το μονοπάτι! Αν κάποιος δεν γνωρίζει την περιοχή, προχωρώντας θα βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα. Πρέπει να έχεις περπατήσει το μέρος ή να έχεις έναν οδηγό για να γλιτώσεις τον κίνδυνο να βρεθείς να κατρακυλάς στις πλαγιές του λόφου! 





Φυσικά αυτός που ξέρει το συντομότερο και τον απλούστερο δρόμο μας περιμένει κάτω από τη δροσιά ενός δέντρου να διασχίσουμε με αγωνία το μονοπάτι!


Και ξαφνικά μπροστά μας βρεθήκαμε στο φαράγγι της Σούριζας. Ένα φαράγγι, με ένα φράγμα που χωρίζει την περιοχή σε ανατολική και δυτική. Αρχαίες κατασκευές που φυσικά με την πάροδο του χρόνου καταστρέφονται σιγά σιγά αν δεν γίνει μια άμεση παρέμβαση υποστήλωσης. 



Και μπήκαμε στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής για την επιστροφή στην αφετηρία. Διασχίσαμε το τεχνητό φαράγγι  που φτιάχτηκε μετά το 1865 για να περνά το τρένο που κουβαλούσε τα μεταλλεύματα που μάζευαν από την περιοχή. Το τρένο έφτανε μέχρι και το Λαύριο! Στις πέτρες φαίνονται τα σημάδια από τα τρυπάνια που χρησιμοποιούσαν για να ανοίξουν τρύπες να βάλουν τα φουρνέλα της εποχής για να ανατινάξουν τους βράχους. 







Λίγο πριν το τέλος, φτάνουμε στη δεξαμενή που έχει βάλει η πυροσβεστική για να έχει πρόσβαση σε νερό σε περίπτωση πυρκαγιάς. Μετά από έλεγχο, βλέπουμε ότι είναι γεμάτη κατά το 1/3 και ο πρόεδρος του Δίανθου σκοπεύει να ενημερώσει την Πυροσβεστική ώστε να γίνει άμεσα η αναπλήρωση. 

Η βόλτα μας κάπου εδώ τελειώνει. Η παρέα ευχάριστη, όλων των ηλικιών, κανένας δεν δείχνει κουρασμένος παρόλη τη ζέστη και τη δυσκολία της διαδρομής σε κάποια σημεία. 


Προτείνω σε παρόμοιες δράσεις, με κατάλληλη ενδυμασία και παπούτσια να ακολουθήσουν κι άλλοι συμπολίτες μας. Αξίζει να γνωρίσουμε το φυσικό μας περιβάλλον καθώς και την ιστορία του Λαυρίου, αρχαία και νεότερη που συναντώνται μέσω των αρχαίων αποτυπωμάτων που διασώθηκαν κατά τη διάρκεια των αιώνων. 
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρόεδρο του συλλόγου "Δίανθος" Νίκο Βαφειάδη, που ήταν ο οδηγός μας καθώς και πολύ καλά ενημερωμένος και μας μετέφερε  όλες τις πληροφορίες για τις αρχαιότητες της περιοχής. 





ΧΑΜΟΓΕΛΟ= ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ

Διαβάζοντας διάφορες ειδήσεις,  στο νου μου έρχονται βιωματικές ιστορίες. Τώρα κάποιος θα πει, πώς; Τι σχέση έχουν οι ειδήσεις με μια ιστορία που έζησα; Κι όμως. Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι......

Διαβάζοντας πρόσφατα την πρόταση της υπουργού υγείας της Λιθουανίας για την ευθανασία σε ανθρώπους που δεν μπορούν να καλύψουν την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη και σε ανθρώπους που είναι βαριά άρρωστοι, αυτόματα ήρθε στο μυαλό μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία.

Ένα μωρό, ηλικίας μόλις 2 μηνών, γεννημένο με προβλήματα στο ουροποιητικό, νοσηλεύεται ήδη από τον πρώτο μήνα της ζωής του σε μεγάλο νοσοκομείο. Η περίπτωση είναι πολύ δύσκολη, οι γονείς πολύ νέοι, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη η κατάσταση που βιώνουν. Μια δεκαοχτάχρονη μάνα που θα έπρεπε σε κανονικές συνθήκες να κρατά το μωρό της αγκαλιά, το βλέπει μέσα σε ένα μικρό κρεβατάκι, με ξυρισμένο κεφάλι για να βρίσκουν φλέβες για ορούς και φάρμακα, να μην μπορεί καν να το πάρει αγκαλιά.

Οι λοιμώξεις απανωτές. Προσπαθούν οι γιατροί με αντιβιώσεις να καταπολεμήσουν τη μια λοίμωξη, η επόμενη αναπτύσσεται στο νεογέννητο οργανισμό. Το πρόβλημα το βρήκαν. Τη λύση του δεν μπορούν να βρουν και είναι απαισιόδοξοι ως προς την πορεία της νόσου.  Ένα βράδυ, φωνάζει ο γιατρός τη γιαγιά του μωρού να της μιλήσει. Πρέπει να ενημερωθούν οι συγγενείς για την πορεία της λοίμωξης άμεσα. Το μωρό έχει μικροβιακή μηνιγγίτιδα και πριν την προλάβουν έπαθε σηψαιμία.
Τι είναι αυτό;  ρωτά η γιαγιά. Το μικρόβιο έχει εξαπλωθεί στο κυκλοφορικό σύστημα, δηλαδή το μικρόβιο κυκλοφορεί σε όλα τα όργανα του παιδιού. Αν τα καταφέρουμε και την πολεμήσουμε, δεν μπορούμε να εγγυηθούμε ότι το παιδί δεν θα καταλήξει με βαριές νοητικές, ψυχικές ή σωματικές ανωμαλίες. Κόβονται τα πόδια της γιαγιάς. Τι προτείνεις γιατρέ; τον ξαναρωτά.
Αφήστε το παιδάκι να φύγει. Είναι η καλύτερη λύση. Η μόνη λύση. Θα γλιτώσετε από πολλά προβλήματα στο άμεσο αλλά και στο μακρινό μέλλον.
Η γιαγιά δεν δίνει απάντηση αμέσως. Θέλει να σκεφτεί. Πώς να το πει στα παιδιά της; Μπαίνει στο θάλαμο που βρίσκεται το μωρό να το δει, ίσως για τελευταία φορά. Εκείνο της χαμογελά. Ένα μωρό μόλις 2 μηνών που την κοιτά με τα τεράστια ματάκια του και της χαμογελά! Αυτό ήταν. Η σκέψη πια δεν είναι πώς θα το πει στους γονείς, αλλά να προλάβει τον γιατρό να του πει να κάνει ότι είναι δυνατό και στο μέλλον βλέποντας και κάνοντας.
Ο γιατρός θεωρεί ότι η απόφαση είναι βλακώδης, αλλά φυσικά δεν είναι στο χέρι του και δίνει για άλλη μια φορά ισχυρή δόση αντιβιοτικών. Μια βδομάδα μετά, το μωρό συνέρχεται. Κανείς δεν ξέρει αν θα έχει σωματικά ή νοητικά προβλήματα στο μέλλον, αλλά αυτό το χαμόγελο!!!!!!!!! Δεν φεύγει ποτέ από τα μάτια και το στόμα αυτού του μωρού.

                                                   
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το μωρό συνεχίζει να έχει τα ίδια σοβαρά προβλήματα, αλλά γιατροί, νοσηλευτές, και γονείς αντιλαμβάνονται ότι αυτό το μωρό θέλει να ζήσει. Θέλει να ζήσει; Και ποιος μπορεί να το πει αυτό; Ποιος μπορεί να αποφασίσει να σταματήσει η φαρμακευτική αγωγή; Αυτή το κρατά στη ζωή.
Μετά από πολλούς μήνες νοσηλείας οι γιατροί αποφασίζουν ότι το μωρό πρέπει να πάει σπίτι του. Το λόγο τον μαθαίνει η μητέρα πολύ καιρό μετά. Γιατί υπήρχε λόγος που δεν της είπαν τότε. 

Η χαρά των γονιών είναι απερίγραπτη. Επιτέλους θα έχουν το παιδί τους δίπλα τους. Επιτέλους θα το αγκαλιάζουν χωρίς να φοβούνται μήπως σπάσουν τις φλέβες του. Του προσφέρουν όλη την αγάπη τους που δεν είχαν τη δυνατότητα στο νοσοκομείο. Μέρα νύχτα πάνω από το κεφαλάκι του. Μέρα νύχτα να το κρατάνε αγκαλιά. Μέρα νύχτα να μην ησυχάζουν από την αγωνία τους μήπως ανεβάσει πυρετό. Όταν πήραν το μωρό από το νοσοκομείο ήταν 6 μηνών και ζύγιζε μόλις 5 κιλά. Δύσκολη κατάσταση και όταν έρχεται φίλη στο σπίτι μαζί με το δικό της μωρό που γεννήθηκε με διαφορά 6 ημερών, η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και πονάει. Οι γονείς δεν το βάζουν κάτω. Καταφέρνουν σε 4 μόλις μήνες να το φέρουν στο βάρος που θα έπρεπε να έχει κανονικά! 
                                        
Αυτό είναι το λιγότερο όμως. Το σώμα του παιδιού έχει μια παράξενη μορφή. Η κοιλιά του είναι τεράστια λόγω της ασθένειάς του. Αυτό θα διορθωθεί; Η μεγάλη τους αγωνία. Πώς μπορεί να διορθωθεί; Ήδη του έχουν κάνει 4 χειρουργεία και αυτή η κοιλιά δεν μικραίνει...... 

                                         
Είναι το μόνο θέμα που δεν συζητάει το ζευγάρι. Δεν τους νοιάζει; Φυσικά τους νοιάζει αλλά δεν θέλει ο ένας να μοιραστεί το φόβο του με τον άλλον για να μην τον στεναχωρέσει. 

Και ο καιρός περνά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Οι χειρουργικές επεμβάσεις έχουν κάνει τη δουλειά τους, τα φάρμακα βοηθάνε και η αγάπη και η φροντίδα των γονιών ενισχύει τα προηγούμενα. 

Το παιδάκι φτάνει στην ηλικία των 18 μηνών. Γελάει, περπατάει, μιλάει, και κανένας δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το παιδί έζησε τους πρώτους μήνες στο νοσοκομείο, κανένας δεν μπορεί να φανταστεί ότι αυτό το παιδί πέρασε λοιμώξεις που αφήνουν προβλήματα με το πέρασμα του χρόνου. Ούτε οι γιατροί δεν θυμούνται πώς ήταν αυτό το μωρό τους πρώτους μήνες της ζωής του. 
                                          
Αν ποτέ εφαρμοζόταν η πρόταση της υπουργού της Λιθουανίας για ευθανασία των βαριά ασθενών, δεν μπορώ να φανταστώ ότι από τη ζωή μου θα έλειπε ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ. 
Μπορεί να κόστισε στο ασφαλιστικό ταμείο αρκετά χρήματα, μπορεί να κόστισε στον οικογενειακό προϋπολογισμό πολύ περισσότερα, αλλά το χαμόγελο είναι ανεκτίμητης αξίας και δεν μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά που θέλει να τα βάλει η υπουργός υγείας της Λιθουανίας. 

Άφησα για το τέλος το λόγο που μου έδωσαν το παιδί να το πάρω σπίτι χωρίς να είναι σίγουροι για την έκβαση της πορείας της νόσου.  
Το μωρό το παρακολουθούσαν στα εξωτερικά ιατρεία κάθε μήνα. Μετά από αρκετούς μήνες, έχοντας λίγο χρόνο, ανέβηκα στην κλινική για να δω και να χαιρετήσω τους γιατρούς και τις νοσηλεύτριες. Μόλις βλέπει το παιδί μου  ένας γιατρός, μου ζητάει να τον ακολουθήσω στο γραφείο του διευθυντή της κλινικής. Ανοίγει την πόρτα και του λέει: Το θυμάστε αυτό το παιδί; Είναι ο  Πράτσας. Η αντίδραση του διευθυντή: ΖΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;; 
(Ο διευθυντής έχει φύγει από τη ζωή εδώ και πολλά χρόνια από μια βαριά αρρώστεια. Ωστόσο ποτέ όσο ζω  δεν θα ξεχάσω το όνομά του και την πίκρα που μου έδωσε εκείνη τη στιγμή).