ΕΙΜΑΙ ΔΩΡΗΤΗΣ, ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;

Με αφορμή μια συζήτηση περί νόμιμου και ηθικού αγοράς και πώλησης οργάνων του σώματος, ανέτρεξα σε  ένα κείμενο που έγραψα στην εφημερίδα της Κοινότητας Νεφροπαθών και Μεταμοσχευμένων λίγο καιρό μετά την ψήφιση του νόμου περί Μεταμοσχεύσεων το 2011. 

Σύμφωνα με μια διάταξη του νόμου, όλοι οι ενήλικοι έλληνες πολίτες θεωρούνται εν δυνάμει δωρητές οργάνων εφόσον δεν έχουν δηλώσει το αντίθετο κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Ο ΕΟΜ έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο νόμο για λόγους διαφορετικής τάξης. Θεωρεί ότι η δωρεά οργάνων μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά, ενώ κάνει λόγο για «ορατό κίνδυνο εμπορευματοποίησης» από τη διεύρυνση του κύκλου των  δοτών, προκειμένου για ζώσες μεταμοσχεύσεις. Έτσι, δεν θα προχωρά στην καταγραφή μοσχευμάτων από νεκρούς δότες, αν δεν υπάρχει η έγγραφη συναίνεση των συγγενών.

Η Εκκλησία από την άλλη μεριά είναι χωρισμένη στην Επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος και στους Ορθόδοξους Παλαιοημερολογίτες, οι οποίοι αυτοαποκαλούνται «Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί». Κάποιοι παλαιοημερολογίτες επισημαίνουν ότι οι μεταμοσχεύσεις οργάνων και ιστών από άνθρωπο  σε άνθρωπο δεν  είναι όλες ηθικά επιλήψιμες. Για παράδειγμα, όταν ένας δότης δώσει ένα από τα διπλά ζωτικά όργανα ή κάποιον ιστό σε συμβατό λήπτη και μετά τη μεταμόσχευση έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν και οι δυο, δεν υπάρχει πρόβλημα. Το ηθικό πρόβλημα παρουσιάζεται κατ΄ αυτούς στις μεταμοσχεύσεις από πτωματικούς δότες.

Κάποιες άλλες ομάδες παλαιοημερολογιτών θεωρούν ότι υπάρχει ηθικό πρόβλημα στις περιπτώσεις ζωντανών δοτών.

Πιστεύουν ότι η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο νευρολογικό κριτήριο για να οριστεί ο βέβαιος θάνατος. Αλλά χρησιμοποιούνται διαφορετικά σετ νευρολογικών κριτηρίων χωρίς να υπάρχει παγκόσμια ομοφωνία. Έτσι πιστεύουν ότι είναι ηθικά ανεπίτρεπτο να επέλθει ακρωτηριασμός που θα προκαλέσει αναπηρία ή θάνατο, για να καθυστερήσει ο θάνατος άλλων. Επίσης θεωρούν ότι αν κάποιος είναι εν ζωή και γίνει δωρητής οργάνων, κάνει πολύ μεγάλη αμαρτία γιατί ο δότης στην πραγματικότητα δίνει τη συγκατάθεσή του για την ευθανασία του ή ακόμα την αυτοκτονία του (!) με τον πιο επίσημο τρόπο.

Η Επίσημη  Εκκλησία της Ελλάδος από την άλλη, ήταν πάντα πιο ελαστική στην πολιτική δωρεάς οργάνων, ιδιαίτερα επί μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.

Οι θέσεις της εκκλησίας συνοπτικά είναι οι εξής:

- Για την εκκλησία είναι ορθό κάποιο μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας να αναζητήσει βοήθεια για να παρατείνει τη ζωή του και να εφαρμόσει ό,τι η ιατρική υπαγορεύει. Ωστόσο και ο ίδιος και οι επιστήμονες πρέπει να ενεργούν με πλήρη επίγνωση ότι η  παράταση της ζωής είναι μια ακόμα ευκαιρία για περαιτέρω πνευματική πρόοδο και για συμμετοχή στην εν Χριστώ Ζωή.

- Πρέπει να γίνεται σεβαστή η επιθυμία του κάθε ανθρώπου και οι επιλογές του. Αποδεχόμαστε αυτόν που επιθυμεί να πάρει μόσχευμα, αλλά και αυτόν που για πνευματικούς λόγους δεν το θέλει να γίνει λήπτης. Επίσης αποδεχόμαστε αυτόν που επιθυμεί να γίνει δωρητής αλλά κατανοούμε και αυτόν που έχει ενδοιασμούς ή φόβους και αναστολές να δωρίσει τα ζωτικά του όργανα.

- Η Εκκλησία θέτει κι άλλα κριτήρια για τη δωρεά οργάνων πέρα από τον προσδιορισμό του θανάτου. Η προσφορά οργάνων δεν πρέπει να συνδέεται με το θάνατο, αλλά με την αυτοθυσία και την αγάπη. Πρέπει να επανεξεταστεί η ηθική των μεταμοσχεύσεων από θεολογική σκοπιά και να μετατεθεί η βαρύτητα που δίνεται στον προσδιορισμό και τα κριτήρια του εγκεφαλικού θανάτου σε άλλους παράγοντες, όπως η αγάπη και η ελευθερία.

- Κάθε πράξη μεταμόσχευσης πρέπει να έχει κίνητρο την αγάπη, η οποία μπορεί να είναι και θυσιαστική. Ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέπεται και το ενδεχόμενο της αλλοτρίωσης αυτής της αγάπης από εξωγενείς παράγοντες, ιδιοτελείς και συναισθηματικούς. Όταν η αγάπη της προσφοράς δεν εξυπηρετεί τη σωτηρία του ανθρώπου, τότε εκλείπουν οι πνευματικοί λόγοι της μεταμόσχευσης. Όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος «και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι,  αγάπην δεν μη έχω ούδέν ωφελούμαι» (Αν δώσω το σώμα μου για να ικανοποιηθώ, ούτε αγάπη κερδίζω ούτε ωφελούμαι τίποτα).

- Τέλος διευκρινίζεται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος δεν έχει λάβει επίσημη θέση εν συνόλω για το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων. Έτσι η  μέχρι τώρα στάση της δεν είναι  ούτε προτρεπτική, ούτε αποτρεπτική αλλά επιτρεπτική.

Ο καθένας μας έχει μάλλον διαμορφώσει άποψη για τη δωρεά οργάνων και τις μεταμοσχεύσεις. Θα μου επιτρέψετε τελειώνοντας να καταθέσω τη δική μου.

Εδώ και χρόνια ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έδινα το νεφρό μου στο γιο μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δε θα ταιριάζει, ούτε ότι θα προκύψει κάποιο πρόβλημα και δεν θα γίνω δωρήτρια. Την πίστη μου αυτή  τη βάσιζα στην αγάπη του Χριστού. Ήξερα μέσα μου ότι δεν θα μου στερήσει αυτήν την «ικανοποίηση». Αμέσως μετά έγινα και δωρήτρια οργάνων και ενημέρωσα όλη την οικογένειά μου για αυτήν μου την επιθυμία. Όποιος και αν μου πει, ιερωμένος ή επιστήμονας ότι αυτό που έκανα ήταν λάθος, ή ότι η μετά θάνατον δωρεά οργάνων μου θα μου στερήσει την μετά θάνατον ζωή στον Παράδεισο, δεν θα με πείσει. Ο Παράδεισος είναι εδώ, δίπλα στο παιδί μου που είναι καλά, και παρόλα τα προβλήματα, ξέρω ότι η  αγάπη του Χριστού πάντα θα το προστατεύει.

Je Suis Υποκριτές

Έφτασα στα 45 χρόνων. 

Με ένα αγόρι  27χρονο που υπέστη bulling στο γυμνάσιο, δεν μου μίλησε ποτέ, δεν μίλησε σε κανέναν ποτέ. Το κατάλαβα όμως, γιατί ήξερα το παιδί μου. Προσπάθησα και κατάφερα να το παλέψω μόνη στα κρυφά. Δεν το φώναξα, δεν κατηγόρησα ποτέ τα παιδιά. Πίστευα ότι φταίγαμε εμείς η οικογένεια που το παιδί μας δεν αντιμετώπιζε με σθένος την καζούρα που του έκαναν.

Φάνηκε να το  ξεπερνά  σχετικά ανώδυνα τότε. Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι του άφησε πληγή. Φοβάται να αποκτήσει αληθινούς φίλους....... 

Με ένα κορίτσι 20χρονο που έπεσε θύμα bulling από τη δασκάλα του στα 9 του χρόνια. Τότε, κανείς στην Ελλάδα δεν ήξερε αυτή τη λέξη. Όλοι λέγανε, η δασκάλα πρέπει να είναι αυστηρή.  Αν τα παιδιά δεν είναι καλοί μαθητές, οι δάσκαλοι πρέπει να είναι σκληροί. Απαίτησα να πάψει η δασκάλα να είναι τόσο σκληρή στα παιδιά που "δεν έπαιρναν τα γράμματα". Τα κατάφερα τότε και την έδιωξαν από το σχολείο και άλλαξε δασκάλα. 

Το παιδί μου που η δασκάλα  τότε το αποκαλούσε "κούτσουρο", σήμερα σπουδάζει, έχει ελπίδες να βγάλει και έναν πολύ καλό βαθμό στο πτυχίο του και νιώθω περήφανη για αυτό. 

Στο δημοτικό ήμουν μια από τις καλές μαθήτριες. Είχαμε κάνει κλίκα οι καλοί μαθητές. Είχαμε και μια συμμαθήτρια, που πάντα την αποφεύγαμε. Τώρα πια δεν θυμάμαι το λόγο. Θυμάμαι ότι την αποκαλούσαμε κακάσχημη, την απορρίπταμε σε κάθε προσπάθειά της να μας πλησιάσει. Θυμάμαι να κάθεται σε μια γωνιά και να κλαίει. Θυμάμαι να κάθεται σε μια γωνιά και να είναι κόκκινη από τα νεύρα της. Τα αγόρια την κορόιδευαν, τα κορίτσια την αποφεύγαμε. Δεν ξέραμε το bulling. Δεν ξέραμε ότι κάναμε κάτι κακό.  Στην τελευταία τάξη του δημοτικού το πάλεψε αλλιώς. Έγινε η πρώτη μαθήτρια, ποτέ όμως η αγαπημένη μαθήτρια του δασκάλου. 

"Κέρδισε" την εκτίμησή μας, γιατί μας βοηθούσε στα μαθήματα όταν είχαμε πρόβλημα. Ποτέ όμως δεν εντάχθηκε πλήρως στην παρέα. 

Τώρα ξέρω ότι την κακοποιούσαμε όλοι. Δεν το ήξερα τότε. Δεν θέλω να το σκέφτομαι τώρα. Αλλά πέρασαν ήδη 35 χρόνια, και ακόμα νιώθω τύψεις για αυτό το κορίτσι που ποτέ δεν το πλησίασα όσο θα έπρεπε. Νιώθω τύψεις που ποτέ δεν φαντάστηκα πόσο κακό της έκανα με τη συμπεριφορά μου. 

Έπρεπε να το ζήσω με τα παιδιά μου για να καταλάβω τι περνούσε τότε. 

Έπρεπε να σβήσει ένα παιδί σήμερα για να καταλάβω το έγκλημα που γίνεται διαχρονικά στις παιδικές και εφηβικές ψυχές από την κακοποίηση που τους κάνουμε ως κοινωνία. 

Έφτασα 45 χρονών για να καταλάβω ότι ανήκω κι εγώ σε μια κοινωνία που ανέχεται τη διαφορετικότητα, αρκεί να είναι έξω από το δικό μας στενό περιβάλλον. 

Όλοι κλαίμε στα κοινωνικά δίκτυα. Όλοι σήμερα γίναμε ο Βαγγέλης. Όλοι όσοι κάποτε γίναμε θύτες ή υπήρξαμε θύματα και δεν μιλήσαμε γιατί φοβηθήκαμε....

Αύριο θα ξημερώσει μια άλλη μέρα και θα συνεχίσουμε να ζούμε στην ίδια κοινωνία, με τα ίδια προβλήματα, μέχρι το επόμενο παιδί να δολοφονηθεί και να ψάχνουμε για άλλη μια φορά να βρούμε τους ηθικούς αυτουργούς.

Συγχώρεσέ με Βαγγέλη...................

ΘΑ ΘΥΜΙΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΧΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ;

Όλοι αναφερόμαστε στο κούρεμα του χρέους της Γερμανίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποστήριξη, πολιτική και οικονομική που έδωσαν Ευρώπη και Αμερική το 1953. Έτσι ορθοπόδησε η χώρα μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο κατά τον οποίο είχαν νεκρώσει οι βιομηχανικές της μονάδες και ο λαός βρισκόταν σε ένδεια. 

Ζητάμε να ακολουθηθεί το παράδειγμα αυτό και να μας στηρίξουν πολιτικά και οικονομικά μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένα ακόμα χαρτί που ανεμίζουμε είναι αυτό του γερμανικού κατοχικού δανείου και των γερμανικών αποζημιώσεων. Λυπάμαι που το λέω, αλλά το κουνάμε λάθος στιγμή. Αυτά έπρεπε να ξεκαθαριστούν όταν αποζημιώθηκαν Ιταλία  και Πολωνία. Οι δικοί μας πολιτικοί όμως ήθελαν να έχουν ανοικτές πόρτες προς την Ευρώπη και το έπαιξαν υπεράνω χρημάτων όταν στο τραπέζι έπεφτε το θέμα,  από τον γέρο Παπανδρέου, τον γέρο Καραμανλή, τον Αντρέα  Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη (για τον Μητσοτάκη δεν θυμάμαι να τέθηκε καν αυτό το θέμα προς συζήτηση)

Υπάρχει όμως και η πιο πρόσφατη ιστορία που παραβλέπει όλη η Ευρώπη, και εμείς μαζί. Ήταν ένα γεγονός τόσο κοσμοϊστορικό που παραβλέψαμε κάθε άλλη πτυχή του. Την Επανένωση των δύο Γερμανιών το 1990. 

Η Deutsche Wiedervereinigung (Γερμανική Επανένωση) ήταν το όνειρο κάθε Γερμανού. Στις 18 Οκτωβρίου 1990 ο Έριχ Χόνεκερ, Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, παύτηκε απο όλα του τα καθήκοντα. Σημείωση: Η Άγκελα Μέρκελ ήταν στη νεολαία του κόμματος και μτά την επανένωση έγινε το επονομαζόμενο "κορίτσι του Χέλμουτ Κόλ"

Η επανένωση έγινε με ραγδαίους ρυθμούς. Αφορούσε πολιτική, κοινωνική, οικονομική, ασφαλιστική και εργασιακή επανένωση. Φυσικά, με τις χαώδεις διαφορές ανάμεσα στα δύο κράτη μέχρι και σήμερα οι οικονομικές ανισορροπίες εδραιώθηκαν και υπάρχουν μέχρι σήμερα. 

Το θέμα είναι άλλο. Η επανένωση αυτή κόστισε στην Γερμανική οικονομία 2 τρισεκατομύρια ευρώ. 

Για να επιτύχει η ένωση ιδιωτικοποιήθηκαν με γοργούς ρυθμούς οι κρατικές εταιρίες της Ανατολικής Γερμανίας, η ισοτιμία των δύο νομισμάτων ήταν 1 προς 1 με συνέπεια τα εγχώρια προϊόντα έγιναν πανάκριβα και χιλιάδες άνθρωποι έμειναν άνεργοι. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν η εσωτερική μετανάστευση, Η δημοσιονομική προσαρμογή της Ανατολικής Γερμανίας κόστισε 500 δισεκατομύρια ευρώ (1 τρις μάρκα) τα οποία δόθηκαν και ποτέ δεν υπήρξε αντίκρυσμα. 

Και τέλος, αυτές τις δυσθεώρητες οικονομικές απαιτήσεις που είχε η χώρα, τις ενίσχυσε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα στην οποία ανήκε και η Ελλάδα! Δηλαδή όλες οι χώρες μέλη βοήθησαν οικονομικά στη στήριξη της Γερμανικής Οικονομίας και μάλιστα χωρίς οφέλη. 

Τα λάθη που έγιναν τότε δεν δίδαξαν κανέναν. Δυστυχώς στις πλάτες των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης επαναλαμβάνουν τα ίδια  αποτυχημένα πειράματα για τα οποία ποτέ δεν πληρώνουν οι πολιτικοί.....

ΚΛΗΣΕΙΣ ΑΞΙΑΣ 80 ΕΥΡΩ............ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ.

Οι κάτοικοι της νοτιοανατολικής Αττικής θεωρούνται τυχεροί. Στην περιοχή τους υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός. Ο προαστιακός που παραδόθηκε το 2004 και τον διαχειρίζεται ο ΟΣΕ, και ο σταθμός μετρό της ΣΤΑΣΥ (ιδιωτική εταιρία) που παραδόθηκε το 2006.

Εξυπηρετεί εκατοντάδες κατοίκους της γύρω περιοχής, ενδεικτικά να αναφέρω τους κατοίκους του Κορωπίου, του Μαρκοπούλου, των Καλυβίων, της Κερατέας, του Λαυρίου, και θα εξυπηρετεί για 

πολλά χρόνια ακόμα.  

Ο ΟΣΕ έχει διαθέσει ένα οικόπεδο για υπαίθριο πάρκινγκ, το οποίο δεν μπορεί να εξυπηρετήσει πάνω από το 1/5 των αυτοκινήτων που φτάνουν καθημερινά στο σταθμό για την μετεπιβίβαση. 

Όταν δόθηκε και ο σταθμός του μετρό προς χρήση, κανείς δεν προέβλεψε τον όγκο των επιβατών και κατά συνέπεια και των αυτοκινήτων που θα έκαναν χρήση. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι ο  σταθμός είναι εκτός αστικού ιστού και πρέπει να υπάρχει εύκολη πρόσβαση.

(φωτο από mesogianews.gr)

Υπάρχουν ανεκμετάλευτα χωράφια που θα μπορούσαν να γίνουν υπαίθρια πάρκινγκ, αλλά ως τώρα η χρήση γης το απαγορεύει στην περιοχή.

Κατά συνέπεια αυτά τα 10 χρόνια λειτουργίας του σταθμού, όλοι παρκάρουν πάνω στη γέφυρα και στους γύρω δρόμους. Υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια  πολλοί βανδαλισμοί και παραβιάσεις αυτοκινήτων καθώς η αστυνόμευση μέχρι πρόσφατα ήταν απούσα και ο  φωτισμός στην περιοχή  ελλιπής.

(φωτο από mesogianews.gr)

Την τελευταία εβδομάδα όμως, κάτι έχει αλλάξει. Παντού έχουν μπει κολωνάκια. Πάνω στη γέφυρα και στους δρόμους που καταλήγουν στις εισόδους του σταθμού. 

Φυσικά ο καθένας που θέλει να το ρισκάρει, παρκάρει ακόμα και σε σημεία που πριν δεν θα

το έκανε, όπως μπροστά σε στάση λεωφορείου. 

Ή ανάμεσα στα κολωνάκια.

Όλα αυτά τα χρόνια, όταν οι δρόμοι δεξιά και αριστερά ήταν γεμάτοι αυτοκίνητα, το παρκάρισμα γινόταν στη μέση, στη συνέχεια των νησίδων. Τώρα πια και εκεί απαγορεύεται. 

Η τροχαία πήρε εντολή να κόβει κλήσεις σε όλους όσους παρκάρουν σε σημεία που απαγορεύονται. Αυτό γίνεται καθημερινά. 

(στη φωτογραφία φαίνεται η κλήση στο μπροστινό τζάμι των αυτοκινήτων)

Φυσικά κανείς δεν θα αρνηθεί να παραδεχτεί ότι εξαιτίας του ανεξέλεγκτου παρκαρίσματος των αυτοκινήτων υπήρχαν επικίνδυνα σημεία, πάνω σε στροφές και συχνά εμποδίζοντας την ορατότητα.

Τώρα πια βλέπεις αυτοκίνητα παρκαρισμένα μέσα σε χωράφια και ανθρώπους να περπατούν εκατοντάδες μέτρα για να φτάσουν στην είσοδο του σταθμού. 

Δεν θα πω ότι αυτοί που παραβιάζουν τους κανόνες καλώς κάνουν. Αυτό που με κάνει να αναρωτιέμαι είναι: Γιατί τώρα; 

Ο δήμος καλώς έκανε και έκλεισε τα σημεία όπου στρίβουν τα αστικά λεωφορεία, γιατί όμως έκλεισε και τους γύρω δρόμους παρόλο που είναι φαρδείς; Σύμφωνα με υπεύθυνη πηγή από την τροχαία, τα κολωνάκια μπήκαν μετά από αίτημα του δήμου γιατί υπήρξαν κίνδυνοι για τη διαδρομή των αστικών λεωφορείων. Και η λύση ήταν από την πρώτη μέρα, κόψιμο κλήσεων αξίας 80 ευρώ από την τροχαία για να συνετιστούμε αμέσως.

Όταν φτιάχτηκε ο προαστιακός, το οικόπεδο που δόθηκε ήταν για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένο όγκο αυτοκινήτων. Δύο χρόνια μετά, και χωρίς καμιά υποδομή, πρόσθεσαν στον υπάρχοντα σταθμό και τη σταθερή τροχιά του μετρό. Και ξαφνικά ένα πρωί οι πολίτες που εξυπηρετούνται με το μετρό εδώ και δέκα χρόνια, δεν έχουν πού να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους. 

Δεν υπάρχει καμιά απολύτως μέριμνα για τα άτομα με χρόνια προβλήματα υγείας που πρέπει να αφήσουν το αυτοκίνητό τους και να πάνε σε νοσοκομείο. 

Δεν υπάρχει μέριμνα για να αφήνουν τις μηχανές οι δικυκλιστές.

Δεν υπάρχει μέριμνα για τον πολίτη που πρέπει να πάει στην εργασία του στην Αθήνα και δεν έχει τρόπο να φτάσει μέχρι το σταθμό με άλλο μέσο εκτός του αυτοκινήτου του. 

Και κανένας δεν σκέφτηκε ότι έρχεται χειμώνας. Πώς θα περπατάνε οι άνθρωποι μέσα στη βροχή και στο κρύο εκατοντάδες μέτρα απόσταση για να φτάσουν στην είσοδο του μετρό; 

(ο σταθμός είναι στο βάθος στο πολύ βάθος όμως!)

Εκτός.............................................
Αν έχει αλλάξει στο μεταξύ η χρήση γης στην περιοχή και έχει δοθεί σε μεγάλη κατασκευαστική εταιρία που θα φτιάξει ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης. Αλλά δεν θα έπρεπε πρώτα να φτιαχτούν οι χώροι που απαιτούνται και μετά να κλείσουν οι δρόμοι;
Εκτός............................................
Αν ο δήμος έχει άμεση ανάγκη από έσοδα, και βρήκε τον τρόπο μέσω των κλήσεων της τροχαίας να τα εισπράξει.

Μήπως οι ιθύνοντες των όμορων δήμων των οποίων οι κάτοικοι εξυπηρετούνται από το σταθμό του Κορωπίου να πάρουν απαντήσεις και να ενημερώσουν τους κατοίκους τους;

Η Katusha, ο Πλεύρης και άλλα παραμύθια.....

Έγινε ολόκληρο θέμα για το εμβατήριο που ακούστηκε κατά τη διάρκεια της παρέλασης στο Χαλάνδρι. Ο Θανάσης Πλεύρης (δημότης Χαλανδρίου) ήταν ο πρώτος που ξεσηκώθηκε γιατί δεν είναι δυνατό τα παιδιά του (κατά τα λεγόμενά του) που μεγάλωσαν σε μια δεξιά οικογένεια να ακούνε τέτοια εμβατήρια. 

Ο Πλεύρης και ο κάθε Πλεύρης ας διαβάσουν  την ιστορία με αντικειμενικότητα και μετά το συζητάμε........ 

Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941 στην κατεχόμενη τότε Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία  έγραφε ότι «...καλεί τον ελληνικό λαό, όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις του σ' ένα εθνικό μέτωπο της απελευθέρωσης». 

Η ηγεσία του ΚΚΕ άρχισε τις επαφές με τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων. Η  προσπάθεια δεν έφερε καμιά θετική ανταπόκριση. Όλοι έκριναν μάταιη μια τέτοια αντιστασιακή κίνηση λόγω της στρατιωτικής δύναμης της Ναζιστικής Γερμανίας

Τελικά με τη συμμετοχή των κομμάτων:  Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ) και  Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), φτιάχτηκε το ΕΑΜ. 

Στο ιδρυτικό κείμενο αναφέρεται ότι σκοπός του ΕΑΜ είναι: 

 «...η απελευθέρωση του Έθνους από τον ξένο ζυγό...»

«...η κατοχύρωση του κυριαρχικού δικαιώματος του ελληνικού λαού, όπως αποφανθεί περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του...»

«...το ΕΑΜ θα ασχοληθεί με την διατήρηση ακμαίου του απελευθερωτικού πνεύματος του ελληνικού λαού με την εξασφάλιση κατά το δυνατόν μιας συνεργασίας με τους άλλους λαούς οι οποίοι αγωνίζονται κατά των δυνάμεων του Άξονος...».

Στις 28 Οκτωβρίου του 1941 με εντολή του ΕΑΜ ο λαός της Αθήνας, ο οποίος ήταν και εξαθλιωμένος από την κατοχική πείνα, βγήκε στους δρόμους για να πανηγυρίσει το έπος του ελληνικού λαού στα βουνά της Αλβανίας. Ακολούθησαν απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις που έκαναν τους κατακτητές να καταλάβουν ότι απέναντί τους πλέον είχαν ένα ξεσηκωμένο έθνος. 

Ο ύμνος του ΕΑΜ γράφηκε πάνω στη μουσική ενός ρώσικου τραγουδιού, το Katusha. 

Οι στίχοι του ρώσικου τραγουδιού σε ελεύθερη μετάφραση:

Μηλιές και αχλαδιές ανθοφορούν, 

Ομίχλη σέρνεται πάνω  στο ποτάμι. 

Η Κατιούσα στον πηγαιμό για τις τράπεζες, 

Προς την απότομη και ευγενή τράπεζα. 

Περπατούσε  τραγουδώντας ένα τραγούδι 

Σχετικά με έναν  γκρίζο αετό της στέππας, 

Σχετικά με την αληθινή αγάπη της, 

Του οποίου τα  γράμματα κρατούσε. 

Ω το τραγούδι σου! Μικρό τραγούδι της κόρης, 

Προς το λαμπερό ήλιο. 

Για να φτάσει στο στρατιώτη στα μακρινά σύνορα 

Μαζί με τους χαιρετισμούς από την Κατιούσα. 

Άφησέ τον να θυμηθεί  ένα συνηθισμένο κορίτσι, 

Και να ακούσει  πώς τραγουδάει, 

Άφησέ τον να διατηρήσει την Πατρίδα, 

Όπως η  Κατιούσα διατηρεί την αγάπη τους.

(Είναι ένα εμβατήριο που γράφηκε για τους στρατιώτες που πολεμούσαν στα βουνά για την πατρίδα τους. Ήθελαν να υπάρχει στο μυαλό τους η ελπίδα ότι θα ξαναγυρίσουν μετά τον πόλεμο νικητές και θα ανταμώσουν αυτούς που τους περιμένουν)

https://www.youtube.com/watch?v=Cydzolb0eIs

Οι στίχοι του εμβατηρίου του ΕΑΜ 

Τρία γράμματα μόνο φωτίζουν την ελληνική μας την γενιά

και μας δείχνουν φωτεινό τον δρόμο για να φέρουμε την λευτεριά

Είναι του αγώνα μας τα φώτα κι ο λαός τ' ακολουθεί πιστά

νέοι, γέροι όλοι μαζί φωνάζουν ζήτω ζήτω το ΕΑΜ

Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα, θα μας σώσει πάλι απ' την σκλαβιά

κι έχει πρόγραμμα λαοκρατία, ζήτω ζήτω ζήτω το ΕΑΜ 

Έχει ενώσει όλον τον λαό μας, κι έχει την ΕΠΟΝ και τον ΕΛΑΣ

κι έχει πρόγραμμα λαοκρατία, ζήτω ζήτω ζήτω το ΕΑΜ

https://www.youtube.com/watch?v=Fc9jwcfIxl4

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την κατοχική κυβέρνηση και μετά από συνεννόηση με τον Γεώργιο Παπανδρέου και την κυβέρνηση του Καΐρου αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας  με την συμμετοχή 6 ΕΑΜίτων υπουργών.

Το ότι έγιναν τα Δεκεμβριανά και ο εμφύλιος που σπάραξε την Ελλάδα δεν αφορά το συγκεκριμένο θέμα. Διαβάζοντας την ιστορία, φταίει μόνο το ΕΑΜ που βγήκε στο βουνό και έγινε ο εμφύλιος. (αυτά είναι από άλλο παραμύθι!)