Διαβάζοντας διάφορες ειδήσεις, στο νου μου έρχονται βιωματικές ιστορίες. Τώρα κάποιος θα πει, πώς; Τι σχέση έχουν οι ειδήσεις με μια ιστορία που έζησα; Κι όμως. Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι......
Διαβάζοντας πρόσφατα την πρόταση της υπουργού υγείας της Λιθουανίας για την ευθανασία σε ανθρώπους που δεν μπορούν να καλύψουν την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη και σε ανθρώπους που είναι βαριά άρρωστοι, αυτόματα ήρθε στο μυαλό μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία.
Ένα μωρό, ηλικίας μόλις 2 μηνών, γεννημένο με προβλήματα στο ουροποιητικό, νοσηλεύεται ήδη από τον πρώτο μήνα της ζωής του σε μεγάλο νοσοκομείο. Η περίπτωση είναι πολύ δύσκολη, οι γονείς πολύ νέοι, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη η κατάσταση που βιώνουν. Μια δεκαοχτάχρονη μάνα που θα έπρεπε σε κανονικές συνθήκες να κρατά το μωρό της αγκαλιά, το βλέπει μέσα σε ένα μικρό κρεβατάκι, με ξυρισμένο κεφάλι για να βρίσκουν φλέβες για ορούς και φάρμακα, να μην μπορεί καν να το πάρει αγκαλιά.
Οι λοιμώξεις απανωτές. Προσπαθούν οι γιατροί με αντιβιώσεις να καταπολεμήσουν τη μια λοίμωξη, η επόμενη αναπτύσσεται στο νεογέννητο οργανισμό. Το πρόβλημα το βρήκαν. Τη λύση του δεν μπορούν να βρουν και είναι απαισιόδοξοι ως προς την πορεία της νόσου. Ένα βράδυ, φωνάζει ο γιατρός τη γιαγιά του μωρού να της μιλήσει. Πρέπει να ενημερωθούν οι συγγενείς για την πορεία της λοίμωξης άμεσα. Το μωρό έχει μικροβιακή μηνιγγίτιδα και πριν την προλάβουν έπαθε σηψαιμία.
Τι είναι αυτό; ρωτά η γιαγιά. Το μικρόβιο έχει εξαπλωθεί στο κυκλοφορικό σύστημα, δηλαδή το μικρόβιο κυκλοφορεί σε όλα τα όργανα του παιδιού. Αν τα καταφέρουμε και την πολεμήσουμε, δεν μπορούμε να εγγυηθούμε ότι το παιδί δεν θα καταλήξει με βαριές νοητικές, ψυχικές ή σωματικές ανωμαλίες. Κόβονται τα πόδια της γιαγιάς. Τι προτείνεις γιατρέ; τον ξαναρωτά.
Αφήστε το παιδάκι να φύγει. Είναι η καλύτερη λύση. Η μόνη λύση. Θα γλιτώσετε από πολλά προβλήματα στο άμεσο αλλά και στο μακρινό μέλλον.
Η γιαγιά δεν δίνει απάντηση αμέσως. Θέλει να σκεφτεί. Πώς να το πει στα παιδιά της; Μπαίνει στο θάλαμο που βρίσκεται το μωρό να το δει, ίσως για τελευταία φορά. Εκείνο της χαμογελά. Ένα μωρό μόλις 2 μηνών που την κοιτά με τα τεράστια ματάκια του και της χαμογελά! Αυτό ήταν. Η σκέψη πια δεν είναι πώς θα το πει στους γονείς, αλλά να προλάβει τον γιατρό να του πει να κάνει ότι είναι δυνατό και στο μέλλον βλέποντας και κάνοντας.
Ο γιατρός θεωρεί ότι η απόφαση είναι βλακώδης, αλλά φυσικά δεν είναι στο χέρι του και δίνει για άλλη μια φορά ισχυρή δόση αντιβιοτικών. Μια βδομάδα μετά, το μωρό συνέρχεται. Κανείς δεν ξέρει αν θα έχει σωματικά ή νοητικά προβλήματα στο μέλλον, αλλά αυτό το χαμόγελο!!!!!!!!! Δεν φεύγει ποτέ από τα μάτια και το στόμα αυτού του μωρού.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το μωρό συνεχίζει να έχει τα ίδια σοβαρά προβλήματα, αλλά γιατροί, νοσηλευτές, και γονείς αντιλαμβάνονται ότι αυτό το μωρό θέλει να ζήσει. Θέλει να ζήσει; Και ποιος μπορεί να το πει αυτό; Ποιος μπορεί να αποφασίσει να σταματήσει η φαρμακευτική αγωγή; Αυτή το κρατά στη ζωή.
Μετά από πολλούς μήνες νοσηλείας οι γιατροί αποφασίζουν ότι το μωρό πρέπει να πάει σπίτι του. Το λόγο τον μαθαίνει η μητέρα πολύ καιρό μετά. Γιατί υπήρχε λόγος που δεν της είπαν τότε.
Η χαρά των γονιών είναι απερίγραπτη. Επιτέλους θα έχουν το παιδί τους δίπλα τους. Επιτέλους θα το αγκαλιάζουν χωρίς να φοβούνται μήπως σπάσουν τις φλέβες του. Του προσφέρουν όλη την αγάπη τους που δεν είχαν τη δυνατότητα στο νοσοκομείο. Μέρα νύχτα πάνω από το κεφαλάκι του. Μέρα νύχτα να το κρατάνε αγκαλιά. Μέρα νύχτα να μην ησυχάζουν από την αγωνία τους μήπως ανεβάσει πυρετό. Όταν πήραν το μωρό από το νοσοκομείο ήταν 6 μηνών και ζύγιζε μόλις 5 κιλά. Δύσκολη κατάσταση και όταν έρχεται φίλη στο σπίτι μαζί με το δικό της μωρό που γεννήθηκε με διαφορά 6 ημερών, η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και πονάει. Οι γονείς δεν το βάζουν κάτω. Καταφέρνουν σε 4 μόλις μήνες να το φέρουν στο βάρος που θα έπρεπε να έχει κανονικά!
Αυτό είναι το λιγότερο όμως. Το σώμα του παιδιού έχει μια παράξενη μορφή. Η κοιλιά του είναι τεράστια λόγω της ασθένειάς του. Αυτό θα διορθωθεί; Η μεγάλη τους αγωνία. Πώς μπορεί να διορθωθεί; Ήδη του έχουν κάνει 4 χειρουργεία και αυτή η κοιλιά δεν μικραίνει......
Είναι το μόνο θέμα που δεν συζητάει το ζευγάρι. Δεν τους νοιάζει; Φυσικά τους νοιάζει αλλά δεν θέλει ο ένας να μοιραστεί το φόβο του με τον άλλον για να μην τον στεναχωρέσει.
Και ο καιρός περνά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Οι χειρουργικές επεμβάσεις έχουν κάνει τη δουλειά τους, τα φάρμακα βοηθάνε και η αγάπη και η φροντίδα των γονιών ενισχύει τα προηγούμενα.
Το παιδάκι φτάνει στην ηλικία των 18 μηνών. Γελάει, περπατάει, μιλάει, και κανένας δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το παιδί έζησε τους πρώτους μήνες στο νοσοκομείο, κανένας δεν μπορεί να φανταστεί ότι αυτό το παιδί πέρασε λοιμώξεις που αφήνουν προβλήματα με το πέρασμα του χρόνου. Ούτε οι γιατροί δεν θυμούνται πώς ήταν αυτό το μωρό τους πρώτους μήνες της ζωής του.
Αν ποτέ εφαρμοζόταν η πρόταση της υπουργού της Λιθουανίας για ευθανασία των βαριά ασθενών, δεν μπορώ να φανταστώ ότι από τη ζωή μου θα έλειπε ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ.
Μπορεί να κόστισε στο ασφαλιστικό ταμείο αρκετά χρήματα, μπορεί να κόστισε στον οικογενειακό προϋπολογισμό πολύ περισσότερα, αλλά το χαμόγελο είναι ανεκτίμητης αξίας και δεν μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά που θέλει να τα βάλει η υπουργός υγείας της Λιθουανίας.
Άφησα για το τέλος το λόγο που μου έδωσαν το παιδί να το πάρω σπίτι χωρίς να είναι σίγουροι για την έκβαση της πορείας της νόσου.
Το μωρό το παρακολουθούσαν στα εξωτερικά ιατρεία κάθε μήνα. Μετά από αρκετούς μήνες, έχοντας λίγο χρόνο, ανέβηκα στην κλινική για να δω και να χαιρετήσω τους γιατρούς και τις νοσηλεύτριες. Μόλις βλέπει το παιδί μου ένας γιατρός, μου ζητάει να τον ακολουθήσω στο γραφείο του διευθυντή της κλινικής. Ανοίγει την πόρτα και του λέει: Το θυμάστε αυτό το παιδί; Είναι ο Πράτσας. Η αντίδραση του διευθυντή: ΖΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;
(Ο διευθυντής έχει φύγει από τη ζωή εδώ και πολλά χρόνια από μια βαριά αρρώστεια. Ωστόσο ποτέ όσο ζω δεν θα ξεχάσω το όνομά του και την πίκρα που μου έδωσε εκείνη τη στιγμή).
