ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ Γιάννενα Μάης 2012

Σε ανύποπτο χρόνο, τώρα που έφτασα σε μια ηλικία που έχω διαβάσει αρκετά βιβλία και θεωρώ ότι μπορώ να κρίνω κάπως καλύτερα, αποφάσισα  να διαβάσω το βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου». Έχω καταφέρει να φτάσω μέχρι τη μέση και αυτό το θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα. Είναι  ένα βιβλίο που αναφέρεται στις πολιτικές σκέψεις και απόψεις του «Μεγάλου Ηγέτη», ασύνδετες μεταξύ τους και  πολλές φορές ασυνάρτητες.

“Ο πιο χαρακτηριστικός ορισμός του κοινοβουλευτισμού είναι ο ακόλουθος: εκλέγεται ένας ορισμένος αριθμός ανδρών (ή και γυναικών ακόμα, μετά από μερικά χρόνια), ας πούμε πεντακόσιοι, και μετά τους υποχρεώνουν να πάρουν για όλα τα πράματα οριστικές και σίγουρες αποφάσεις. Έτσι στην πρακτική εφαρμογή, αυτοί είναι η μοναδική κυβέρνηση. Ορίζουν όμως μερικά υπουργεία που εποπτεύουν τις εξωτερικές και γενικά τις υποθέσεις του κράτους, αλλά που δεν έχουν παρά μόνον την εποπτεία. Στην πραγματικότητα αυτή η υποτιθέμενη κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα χωρίς να μπορεί να αναλάβει καμιά ευθύνη για οτιδήποτε-μια και την τελική απόφαση θα την πάρει πάντα το κοινοβούλιο και όχι αυτή. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο εκτελεστής της θελήσεως της πλειοψηφίας[…]

Οι πεντακόσιοι εκλεκτοί του λαού, διαφόρων επαγγελμάτων και προέλευσης συγκροτούνε μιαν ετερόκλιτη συνέλευση που πολύ συχνά κατακερματίζεται. Γιατί μη πιστεύετε ότι αυτές οι εκλογές γίνονται πάντα με βάση την ευθυκρισία και τη λογική. Δεν θα νομισθεί, ελπίζω , ότι οι εθνηγήτορες  εκλέγονται από τις εκατοντάδες των ψηφοδελτίων  όπου υπάρχουν οι πραγματικά καλλιεργημένοι άνθρωποι.[…].

 Κατ΄ αρχήν ένα κράτος βγάζει έναν πραγματικό πολιτικό ηγέτη μόνο σε ευλογημένες μέρες κι όχι εκατό μαζί· δεύτερο, η μάζα είναι πάντα της ενστικτωδώς εχθρική απέναντι στα αληθινά φωτισμένα μυαλά. [...] Δεν θέτουμε ούτε σε αμφισβήτηση την αξία των εκπροσώπων του λαού. Αν δούμε μόνο τα διάφορα προβλήματα που έχουν να λύσουν, το πλήθος των δεσμών και την εξάρτησή τους που περιπλέκει τις λύσεις και τις αποφάσεις, τότε θα καταλάβουμε ολόκληρη τη δύναμη του κυβερνητικού συστήματος που εναποθέτει το δικαίωμα της απόφασης αυτής σε μια πλειοψηφία της οποίας ένα μικρό μόνο μέρος έχει την απαιτούμενη γνώση και πείρα να χειρισθεί το πρόβλημα.[…].

 Το ίδιο γίνεται και μ’ όλα τα ζητήματα.[…] Γιατί είναι αδύνατο να αφήσεις τους ίδιους ανθρώπους να αποφασίσουν ή να χειρισθούν ένα εμπορικό θέμα κι ένα θέμα γενικότερης πολιτικής μαζί. Θα ΄πρεπε να βρίσκεται συγκεντρωμένη στον εγκέφαλό τους όλη η σοφία των αιώνων.[…]

Θα ΄ταν, παρόλα αυτά,  λάθος αν πιστεύαμε πώς ο κάθε βουλευτής έδειχνε πάντα μια τέτοια ελαφριά συνείδηση απέναντι στις ευθύνες του. Το αντίθετο, οι περισσότεροι από πλάνη τους αναγκάζονταν να παίρνουν θέση πάνω σε θέματα που αγνοούσαν κι αυτό φυσικά αδυνάτιζε λίγο – λίγο το χαρακτήρα τους. […]

Θα παρατηρήσει κανείς χωρίς αμφιβολία, ότι είναι αλήθεια πως, ο κάθε βουλευτής δεν κατέχει μιαν αρμοδιότητα που να εκτείνεται σε όλα τα ζητήματα, μολονότι ψηφίζει με το κόμμα του, που καθοδηγεί τις πολιτικές του πράξεις. Κατά συνέπεια το κόμμα έχει τις επιτροπές του που αποτελούνται από ανθρώπους πολύ πιο φωτισμένους από κάθε ειδικό.

Από πρώτη άποψη το επιχείρημα φαίνεται ατράνταχτο. Αλλά τότε μπαίνει ένα άλλο ερώτημα: γιατί να εκλέγουμε πεντακόσιους ανθρώπους όταν μόνον μερικοί έχουν αρκετή σοφία και ξέρουν τόσο πολλά ώστε να παίρνουν θέση πάνω στα πιο σοβαρά γεγονότα;

Ο δημοκρατικός κοινοβουλευτισμός μας δεν έχει σαν σκοπό την συγκέντρωση μερικών σοφών ανθρώπων, αλλά τη σύνοδο ενός κοπαδιού μηδενικών που η καθοδήγησή τους σε μια προκαθορισμένη κατεύθυνση θα ΄ναι πολύ πιο εύκολη[…].

Αλλά μόνον αυτό το σύστημα είναι ο μοναδικός τρόπος που επιτρέπει σε όποιον κινεί τα νήματα, να μείνει πίσω, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να πάρει μια θέση. Και τότε κάθε καταστρεπτική απόφαση θα ξεφύγει από τους ώμους του πανούργου αυτού που την πήρε, για να πέσει πάνω σε ολόκληρο το κόμμα που ανήκει.

Η ευθύνη πρακτικώς δεν υπάρχει, γιατί μόνον σε ένα ορισμένο πρόσωπο μπορεί να αποδοθεί κι όχι σε μια φλύαρη κοινοβουλευτική ομάδα.

Και καταλήγει:

Ακόμη αυτό το δημοκρατικό σχήμα έγινε αγαπημένο μόνο σε αυτό το είδος των ανθρώπων που κινούνται με κρυφούς σκοπούς κι έχουν λόγους να φοβούνται, τώρα και πάντοτε το φως. Μόνον οι Εβραίοι μπορούν να υποστηρίξουν ένα πολίτευμα τόσο βρώμικο και τόσο δόλιο όσο αυτό.”

Συγνώμη για το εκτενές κομμάτι από το βιβλίο που παράθεσα παραπάνω, αλλά ήθελα να τονίσω πόσο πολύ μου έκανε εντύπωση η άποψή του για τον κοινοβουλευτισμό. Αυτά τα έγραψε το 1922, όντας στη φυλακή. Στη σημερινή εποχή τα ίδια πιστεύουμε για το κοινοβουλευτικό μας σύστημα. Δε συμφωνώ βέβαια μαζί του ότι το καθιέρωσαν οι εβραίοι για τα δόλια σχέδιά τους, ούτε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι καλό. Απλά φταίνε οι ψηφισμένοι βουλευτές που το κατάντησαν σε αυτό το χάλι και οδηγούν τους νέους να πιστεύουν ότι η ακροδεξιά θα «ξεβρωμίσει τον τόπο».

Σήμερα, η Χρυσή Αυγή, αυτοπροσδιορίζεται ως λαϊκό- εθνικιστικό- αντιμνημονιακό πολιτικό κόμμα. Πλασάρεται σαν ο μονόδρομος που θα λύσει τα προβλήματα όλων των μικροαστών που ζούσανε το όνειρο του νεοπλουτισμού και ξαφνικά ξύπνησαν και ανακάλυψαν ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες, οι κοινωνικά αδύναμοι, οι αναρχικοί. Όταν ο Πάγκαλος είπε ότι μαζί τα φάγαμε, το είπε μετά λόγου γνώσης. Αν κάποιος για παράδειγμα σκοτώσει έναν άνθρωπο και ο διπλανός του σκοτώσει πέντε ανθρώπους, ο πρώτος είναι λιγότερο φονιάς από τον δεύτερο;  Οι πολιτικοί μας έκλεψαν εκατομμύρια, αλλά κι εμείς κλέβαμε σε φόρους, παίρναμε παράνομες συντάξεις, χτίζαμε αυθαίρετα σπίτια. Φταίμε, όχι γιατί το κάναμε, αλλά γιατί ψηφίζαμε αυτούς που μας έμαθαν ή έδειχναν ανοχή στο να κλέβουμε. Φτιάξαμε ένα κράτος που είναι κομματικό. Η παροιμία «αν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη» είναι διαχρονική και  θα ισχύει μέχρι να αποφασίσουμε να αλλάξουμε πρώτα εμείς.

Αυτό όμως δεν θα γίνει με τη Χρυσή Αυγή. Αυτό το εξάμβλωμα βρήκε ευκαιρία να ρίξει πάνω του το μανδύα της νομιμοποίησης του κοινοβουλευτισμού και με αστείρευτο λαϊκισμό να παρασύρει τα νέα παιδιά. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι αυτοί που λένε ότι θα την ψηφίσουν, δεν γνωρίζουν τι πρεσβεύει. Είναι εναντίον των μεταναστών, νόμιμων και παράνομων, εναντίον της ισότητας των δύο φύλων (η γυναίκα έχει υποχρέωση και καθήκον να μεγαλώνει παιδιά και όχι να ζητάει εργασία), χαιρετάνε φασιστικά, και πιστεύουν στην καθαρότητα της φυλής.

Ωστόσο έχουμε δημοκρατία. Το σύστημα τους επιτρέπει να πάρουν μέρος στις εκλογές. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, δεν ξέρω τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας και το ποσοστό αυτού του κόμματος. Δεν θα μου κάνει εντύπωση όμως αν δω να μπαίνουν στη Βουλή. Και δεν θα μου κάνει καμιά απολύτως εντύπωση να «εκδημοκρατιστούν» για να μπορέσουν να περάσουν με δόλιους τρόπους τις απόψεις τους και να παραμείνουν. Το ίδιο κατάφερε η Λεπέν στη Γαλλία. Ας προσέξουμε.

Και αυτό που πάντα πίστευα και πιστεύω ότι θα αποδειχτεί για άλλη μία φορά είναι ότι ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ.

ΟΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ;

Καλοκαίρι. Διακοπές για όλο τον κόσμο. Η οικογένεια ταλαιπωρήθηκε όλο το χειμώνα με εισαγωγές στο νοσοκομείο του παιδιού. Οι λοιμώξεις η μία μετά την άλλη. Τα αντιβιογράμματα δείχνουν ανθεκτικότητα των μικροβίων σε όλα τα γνωστά αντιβιοτικά. Οπότε η εισαγωγή στο νοσοκομείο είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των λοιμώξεων αυτών. Μόλις κατάφεραν οι γιατροί να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έδωσαν χημειοπροφύλαξη και τα πράγματα κυλούσαν καλά. 
Η οικογένεια αποφάσισε η μητέρα με το παιδί να πάνε διακοπές στο χωριό για 20 μέρες. Ο πατέρας θα έμενε πίσω στη δουλειά. Υπήρχε επιτακτική ανάγκη και για την τελευταία δραχμή στο πορτοφόλι.
Λίγες μέρες αφότου ξεκίνησαν οι διακοπές, το παιδί ανέβασε 40 πυρετό. Μετά από ένα εικοσιτετράωρο ο πυρετός δεν έπεφτε με τίποτα. Οι γιατροί συνέστησαν το παιδί να εισαχθεί επειγόντως στο κοντινότερο νοσοκομείο. Αφού η χημειοπροφύλαξη δεν έπιασε, το πρόβλημα ήταν σοβαρό.
Στις 11 η ώρα την νύχτα, ετοίμασε η μητέρα το παιδί, μάζεψε τα απαραίτητα για το νοσοκομείο, και επειδή το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη από το χωριό θα διαρκούσε πάνω από 2 ώρες, αποφάσισε να πιει ένα καφέ για να κρατηθεί ξύπνια και πάνω από όλα σε εγρήγορση.
Ήταν ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους που όλοι της έλεγαν να μην ανησυχεί και στο νοσοκομείο θα δώσουν τα κατάλληλα φάρμακα και θα αντιμετωπιστεί το όποιο πρόβλημα.
Σε λίγο "σκάει μύτη" μία θεία της γιαγιάς του παιδιού, όχι παραπάνω από 55 χρονών, πλησιάζει την μητέρα του παιδιού και της λέει:
-Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Το παιδί σου είναι άρρωστο, μπορεί μέχρι το πρωί να έχει πεθάνει και εσύ κάθεσαι και πίνεις καφέ και τσιγάρο; Έπρεπε αυτή την ώρα να είσαι γονατισμένη μπροστά στο εικονοστάσι και να προσεύχεσαι για τη γιατρειά του σώματος και της ψυχής του γιου σου. 
Και φεύγει.
Τα λόγια της καρφί στην καρδιά της μάνας. Τελικά ο Θεός την τιμωρεί. Για να το λέει η θεία που είναι της εκκλησίας έτσι θα είναι. Με αυτή τη βεβαιότητα, ξεκινά για το νοσοκομείο. Οι γιατροί με αυταπάρνηση έπεσαν αμέσως πάνω στο παιδί, του έκαναν όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, του έδωσαν φάρμακα, και μερικές ώρες μετά είπαν στη μητέρα ότι το παιδί έπρεπε να μπει στο χειρουργείο χωρίς να της λένε το λόγο.
Πραγματικά, 3 μέρες μετά την εισαγωγή του παιδιού, το ετοίμασαν και το κατέβασαν κάτω στο χειρουργείο. Η μητέρα από έξω να περιμένει, χωρίς ακόμα να έχει ενημερωθεί για το λόγο που απαιτείται αυτή η επέμβαση. Σε λίγο βγαίνει ο χειρουργός και της ζητά να τον ακολουθήσει. Μπαίνουν στο δωμάτιο που ξεκουράζονται οι γιατροί, της λέει να καθίσει και της ζητά να τον ακούσει προσεκτικά:
-Δεν ξέρουμε τι έχει το παιδί. Οι αντιβιώσεις δεν το πιάνουν. Φοβόμαστε ότι έχει όγκο στους λεμφαδένες. Το χειρουργείο θα το κάνουμε για να αφαιρέσουμε λεμφαδένα για βιοψία. Πρέπει να υπογράψεις γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Αυτό ήταν. Η μάνα ήξερε πια ότι ο Θεός την τιμωρεί. Την ώρα που μιλάει ο γιατρός, αυτή φέρνει στο νου της όλα τα λάθη μικρά και μεγάλα που έχει κάνει και μπορούν να λογιστούν σαν αμαρτίες. Ανακαλύπτει ότι είναι πολλά και σοβαρά. Τουλάχιστον έτσι τα βλέπει. Ξέρει ότι ο Θεός πρέπει να την τιμωρήσει. Ας γίνει λοιπόν το θέλημά του. Υπογράφει και περιμένει.
Πολλές ώρες μετά (το χρονικό διάστημα είναι απροσδιόριστο και ξεχασμένο μετά από τόσα χρόνια), βγαίνει ο γιατρός, την ενημερώνει ότι τελείωσαν, αφαίρεσαν ένα λεμφαδένα από την κοιλιά του παιδιού και παρεμπιπτόντως και την σκωληκοειδή υπόφυση γιατί ήταν ερεθισμένη.
Τελικά η βιοψία έδειξε ότι όλα ήταν καθαρά, δεν υπήρχε τίποτα ανησυχητικό, ο πυρετός έπεσε και μία εβδομάδα μετά το παιδί πήρε εξιτήριο και πήγε σπίτι του στο Λαύριο. Οι γιατροί μέχρι και την τελευταία ώρα έμειναν με την απορία από τι μπορεί να προήλθε ο πυρετός και τι τον έκανε να πέσει.
Γύρισαν σπίτι και το παιδί πήγαινε μια χαρά. Μόνο η μητέρα, κάθε φορά που καθόταν να πιει τον καφέ της έφερνε στο νου τα λόγια της θείας. Η αυτοκριτική σκληρή και επίπονη. 
Λίγες εβδομάδες μετά, παίρνουν τηλέφωνο από το χωριό για να ενημερώσουν για ένα άσχημο νέο. Η κόρη της προαναφερόμενης θείας, 31 χρονών, αρρώστησε σοβαρά. Οι γιατροί διέγνωσαν όγκους σε όλο το σώμα. Κατά το διάστημα που η κόρη ήταν άρρωστη, η θεία, γνωρίζοντας ότι η μητέρα του παιδιού μπορεί να πάει στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, της ζήτησε να της στείλει αγίασμα και μήλο. Η μητέρα του παιδιού δεν τα έστειλε. Έκανε το ταξίδι των 700 χιλιομέτρων μέχρι το χωριό για να το πάει η ίδια. Μόλις η θεία την αντίκρυσε, πήρε ένα μαντίλι, σκέπασε το πρόσωπό της και μέσα από τα δόντια της ζήτησε ένα συγνώμη.
Η κόρη της πέθανε 4 μήνες μετά. Ξεκουράστηκε γιατί οι πόνοι της ήταν φρικτοί.
Από τότε έχω αμφιβολίες για το Θεό τιμωρό. Δεν νομίζω ότι τιμωρεί για να συνετίσει. Απλά δίνει το έναυσμα να σκεφτούμε τι έχουμε πει ή τι έχουμε κάνει. Η αυτοκριτική μου ήταν σκληρή. Ωστόσο πιστεύω ότι και η θεία μέχρι που πέθανε λίγα χρόνια μετά, πάντα θα είχε στο μυαλό της τα λόγια που είπε σε μια πονεμένη μάνα ένα αυγουστιάτικο βράδυ.

Μια παλιά πασχαλινή ιστορία

Κάθε χρόνο λίγο πριν μπει η Μεγάλη Εβδομάδα, ο νους μου γυρίζει σε κάτι που έζησα το 2004. Παλιά ιστορία θα μου πείτε. Με μια διαφορά. Τη ζω κάθε χρόνο στην παραμικρή της λεπτομέρεια. Και κάθε χρόνο τα συναισθήματά μου γίνονται εντονότερα.

Μεγάλη Δευτέρα στο νοσοκομείο Γεννηματάς στην Αθήνα, ο γιος μου μπαίνει στο χειρουργείο για μια επέμβαση κυστεοεντεροπλαστικής. Η επέμβαση είναι δύσκολη και θα αλλάξει τη ζωή του γιου μου για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Οι ουρολόγοι χειρουργοί κόβουν κομμάτι εντέρου και το προσθέτουν στην κύστη για να μεγαλώσει και να ελαφρύνει τις πιέσεις που δέχεται το μοναδικό του νεφρό που έτσι κι αλλιώς υπολειτουργεί, με στόχο να καθυστερήσει η αιμοκάθαρση για μερικά χρόνια ακόμα. Και βεβαίως για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα ουρεί μόνο με καθετήρα.

Η επέμβαση κράτησε 7 ώρες και όλα πήγαν κατ' ευχήν.. Την Μεγάλη Πέμπτη είδα ότι ήταν καλά και τον πίεσα να πάμε στην εκκλησία του νοσοκομείου (γίνονταν κανονικά όλες οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας) για να ανάψει ένα κερί. Τον έβαλα σε καροτσάκι με τα σωληνάκια που εξείχαν σκεπασμένα με ένα σεντόνι, και τον πήγα στην εκκλησία.

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι γνωρίζετε πώς είναι οι διάδρομοι των νοσοκομείων με τα σαμαράκια, καθώς και οι "στρωμένοι" δρόμοι στον περίβολο του νοσοκομείου. Καταταλαιπωρήθηκε και δεν τον άφησαν οι πόνοι για πάνω από μια βδομάδα. Τέλος πάντων....

Το Μεγάλο Σάββατο λίγο πριν την Ανάσταση, την ώρα που έψελνε ο παπάς το 'δεύτε λάβετε φως", έδωσα ένα παυσίπονο στο γιο μου για να κοιμηθεί και βγήκα στο μπαλκόνι του δωματίου για να ακούσω το Χριστός Ανέστη. Μόλις ξεκίνησαν να χτυπάνε χαρμόσυνα οι καμπάνες και ο παπάς να ψάλλει το Χριστός Ανέστη, μια συγκλονιστική κραυγή, ένα ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧ ξέσκισε την νύχτα και κάλυψε τις καμπάνες και τις ψαλμωδίες. Δυστυχώς από το μπαλκόνι είχα θέα και προς την εκκλησία και προς την είσοδο των επειγόντων του νοσοκομείου που εφημέρευε εκείνη τη νύχτα. Μια μάνα μόλις εκείνη τη στιγμή έμαθε από τους γιατρούς ότι ο γιος της 19 χρονών παλικαράκι σκοτώθηκε με το μηχανάκι του. Ταυτόχρονα, ανοίγει η πόρτα του δωματίου και ο εφημερεύων γιατρός της κλινικής φωνάζει με στεντόρεια και χαρούμενη φωνή "Χριστός Ανέστη στην μανούλα και το γιόκα της". Γυρίζω κλαμένη και τον κοιτάζω με ένα βλέμμα μίσους που θα το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή. Ελπίζω και εύχομαι ο γιατρός, ένας καταπληκτικός γιατρός, να το έχει σβήσει από τη μνήμη του.

Κάθε χρόνο εδώ και 8 χρόνια, θυμάμαι τις καμπάνες να χτυπάνε χαρμόσυνα, εγώ να παρακαλώ να γίνει γρήγορα καλά ο γιος μου και η χαροκαμένη μάνα να καλύπτει με την κραυγή της όλες τις αισιόδοξες σκέψεις που μου προκαλεί η Ανάσταση του Κυρίου. Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι το διάστημα που με κάνει να αμφιβάλλω για την πίστη μου, την αγάπη μου στο Θεό και για την φιλευσπλαχνία Του. Ελπίζω να μην σας κούρασα και να διαβάσατε μέχρι εδώ. Το έγραψα όχι για να αμφιβάλλετε κι εσείς αλλά για την δική μου ανακούφιση που ψάχνω εδώ και χρόνια.