ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Π.Σ.Ν.

Στην κοπή της πίτας ήταν και ο αναπληρωτής υπουργός υγείας Μάριος Σαλμάς. 

Όποιος διάβασε το άρθρο μου θα είδε ότι όταν ανέβηκε στο βήμα, μίλησε για τα καλώς καμωμένα στο υπουργείο υγείας και ότι τα πάντα έχουν μπει σε μια τάξη.

Επίσης ανέφερε ότι κάθε ενέργεια του υπουργείου βοηθά τους χρόνιους πάσχοντες και προσπαθούν να βοηθήσουν ιδιαίτερα τους νεφροπαθείς.

Δεν μίλησε κανένας από τους υπεύθυνους του συλλόγου μετά. Ίσως θεώρησαν ότι οι δημόσιες σχέσεις κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης είναι σημαντικότερες από την αναφορά των προβλημάτων των νεφροπαθών και απέφυγαν να έρθουν σε αντιπαράθεση με τον υπουργό.

Την άλλη μέρα το πρωί ήρθε το περιοδικό του συλλόγου "ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ" με το ταχυδρομείο. Είναι το τεύχος Δεκέμβριος 2012-Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος-Απρίλιος-Μάιος 2013. 

Διαβάζοντάς το έφτασα και στην ενότητα του περιοδικού "Ο σύλλογος ενημερώνει". 

Ω της έκπληξης διαβάζω ένα άρθρο στο οποίο αποκαλεί τον Μάριο Σαλμά "αστροπελέκι".

Ψάχνω στο προηγούμενο τεύχος και βρίσκω το αντίστοιχο άρθρο για τον Ανδρέα Λοβέρδο.

Τα αναρτώ και τα δύο για να έχετε πλήρη εικόνα της αντίληψης που έχουν από το σύλλογο για τα πρών και νυν στελέχη του υπουργείου υγείας.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το πρώτο αφορά τον Λοβέρδο.

Το δεύτερο αφορά τον Σαλμά.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΝΕΦΡΟΠΑΘΩΝ

(Να ζητήσω συγνώμη προκαταβολικά για τις φωτογραφίες γιατί σε έναν κλειστό χώρο με πολλά φώτα σκορπισμένα γύρω και προβολείς που κάνουν αντανακλάσεις οι φωτογραφίες δεν είναι τόσο καθαρές όσο θα έπρεπε)

Εχθές 13 του Γενάρη του 2013 έγινε η κοπή της πίτας του Πανελλήνιου Συνδέσμου Νεφροπαθών. Γνωρίζοντας από προηγούμενα χρόνια ότι τη συγκεκριμένη εκδήλωση την τιμούν με την παρουσία τους κάθε χρόνο πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες του τόπου μας, σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ευκαιρία να δω ποιοι θα πήγαιναν φέτος. Ας μην ξεχνάμε ότι οι βουλευτές έχουν ψηφίσει σκληρά μέτρα για όλους μηδέν εξαιρουμένου και η θέση τους λογικά είναι δύσκολη σε τέτοιες περιπτώσεις. 

Φτάσαμε με την παρέα μου στο χώρο ακριβώς τις 6 η ώρα που έγραφε η ανακοίνωση. Στην υποδοχή ήταν οι κύριοι Λεοντόπουλος και Λύρος, ενώ ο κύριος Καστρινάκης ετοιμαζόταν να πάρει θέση στην εξέδρα. Η αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη, περίπου 180 άτομα. Τα μπροστινά τραπέζια είχαν πινακιδούλα με τη λέξη reserve και πλησιάζοντας είδα ότι στα τραπέζια αυτά κάθονταν βουλευτές, γενικοί γραμματείς, και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα.

Η ατμόσφαιρα χαλαρή, ο κόσμος γέλαγε, στα τραπέζια κάθονταν και οικογένειες με μικρά παιδιά. Μου θύμιζε περισσότερο μια εκδήλωση στην οποία συμμετέχουν άνθρωποι που δεν έχουν προβλήματα.

Με πολύ μικρή καθυστέρηση πήρε το λόγο ο πρόεδρος του ΠΣΝ ευχαριστώντας τους παρευρισκόμενους.

Τόνισε το γεγονός ότι δεν ήρθαν τηλεοπτικά κανάλια για να καλύψουν το γεγονός και το δικαιολόγησε λέγοντας ότι καθώς και ο ίδιος είναι δημοσιογράφος, ξέρει καλά ότι οι δημοσιογράφοι καλύπτουν ρεπορτάζ για τα δελτία ειδήσεων. Αν μπορούσα θα τον ρωτούσα αν κάλεσε ιντερνετικά κανάλια. Έχω την εντύπωση ότι αν ενημερώνονταν κάποια σοβαρά sites θα έδιναν το παρόν. Δεν ξέρω αν το έκαναν και δεν μπορώ να επεκταθώ παραπάνω.

Ευχαρίστησε τον χορηγό της εκδήλωσης, μια μονάδα χρόνιας αιμοκάθαρσης και διευκρίνισε ότι κάθε χρόνο και άλλη εταιρία κάνει τη χορηγία. (Δεν ξέρω αν το έκανε για να αποφευχθούν σχόλια σχετικά με το κόστος της εκδήλωσης αν και ήταν λιτά τα προσφερόμενα εδέσματα).

Ανέφερε ότι οι νεφροπαθείς έχουν πολλά προβλήματα και ζήτησε από τους παρόντες βουλευτές να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση για τα προβλήματα των χρόνιων πασχόντων.

Τόνισε ιδιαίτερα ότι έστειλε προσωπική επιστολή στον Αντώνη Σαμαρά για να παρευρεθεί στην εκδήλωση, αλλά λόγω υποχρεώσεων, τον εκπροσωπεί ο γενικός γραμματέας του υπουργείου υγείας Πελοπίδας Καλλίρης.

Μία αποστροφή λόγου που μου έκανε θετική εντύπωση ήταν σχετικά με τις αυτοκτονίες. Ανέφερε ότι οι αυτοκτονίες αυξάνουν συνεχώς, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει προκύψει περιστατικό αυτοκτονίας από νεφροπαθή, και το δικαιολόγησε λέγοντας ότι ο νεφροπαθής ζει με το θάνατο σχεδόν καθημερινά οπότε ξέρει τι σημαίνει ζωή.

Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο κύριος Λεοντόπουλος και απηύθηνε χαιρετισμό στους καλεσμένους.

Στα πρώτα τραπέζια μπαίνοντας στην αίθουσα είδα τον Αναστάσιο Νεράντζη, αντιπρόεδρο της Βουλής, και τον Αλέξη Μητρόπουλο του Σύριζα. Τους αναφέρω γιατί μόλις τους προσφώνησε ο Γ. Καστρινάκης έφυγαν. Το πιο πιθανό είχαν να πάνε και σε άλλες πίτες! 

Ο λόγος δόθηκε στον Μάριο Σαλμά, αναπληρωτή υπουργό υγείας ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρθηκε με θέρμη για το έργο που έχει γίνει στο υπουργείο του, για τις συνεχείς αλλαγές στο ενιαίο δελτίο τιμών φαρμάκων, οι οποίες αλλαγές ωφελούν τους ασθενείς και θα με συγχωρέσετε, αλλά συγχύστηκα τόσο πολύ που δεν άκουσα παρακάτω τι έλεγε. 

Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε στην αίθουσα και ο Απόστολος Κακλαμάνης, πολύ γερασμένος, τον υποβοηθούσαν για να πλησιάσει το τραπέζι του. Πάντως πέρασε και χαιρέτησε αρκετά άτομα.

Στο βήμα αμέσως μετά ανέβηκε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, βουλευτής του Σύριζα και ως γνωστό τυφλός από την ηλικία των 10 χρονών όταν εξερράγη χειροβομβίδα απομεινάρι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αναφέρθηκε στις αναπηρικές συντάξεις που με πράξη νομοθετικού περιεχομένου περικόπτονται. Μάλιστα τόνισε ότι οι περικοπές αναπηρικών συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα γίνουν γιατί είναι αντισυνταγματικό μέτρο, αντίθετα οι περικοπές σε αναπηρικές συντάξεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα θα γίνουν κανονικά όπως και στις υπόλοιπες.

Σε αυτό το σημείο ρώτησε τον Προκόπη Παυλόπουλο καθώς όπως είπε είναι έγκριτος συνταγματολόγος, αν αυτό είναι συνταγματικό. Αμέσως μετά ο Προκόπης Παυλόπουλος την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. 

Στο βήμα αμέσως μετά ανέβηκε ο Σίμων Κεδίκογλου, εκπρόσωπος του Βαγγέλη Βενιζέλου για ένα σύντομο χαιρετισμό. 

Χαιρετισμό απηύθυνε και ο Παναγιώτης Μελάς εκπρόσωπος του Πάνου Καμμένου. 

Ο Γ. Καστρινάκης κάλεσε στο βήμα τον Απόστολο Γκλέτσο. Τα βλέμματα όλα γύρισαν και είδαμε έναν τύπο να πλησιάζει. Ο συγκεκριμένος είναι ξάδελφος του γνωστού δημάρχου και εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής στην εκδήλωση. Η ομιλία του ήταν σχετικά μετριοπαθής και σύντομη. Επίσης καθόταν στο πλάι της εξέδρας και μακριά από τους υπόλοιπους καλεσμένους. 

Ο επόμενος καλεσμένος ήταν ο Αναστάσιος Χατζής, πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, ο οποίος τόνισε ότι δεν είναι ευχαριστημένος με την ανταπόκριση που υπάρχει για τη δωρεά οργάνων και θα ενταθούν οι προσπάθειες για αύξηση των δωρητών.

Αμέσως μετά ξεκίνησαν οι βραβεύσεις. Το κάνουν κάθε χρόνο για να τιμήσουν άτομα ή συλλόγους για την προσπάθειά τους ή τον αγώνα τους όπως τόνισε ο Γ. Καστρινάκης.

Ξεκίνησαν βραβεύοντας έναν παραολυμπιονίκη, τον Νικόλα Πανανό. Διαβάζω από άρθρο της εφημερίδας το Βήμα: «Τρεις υπεραθλητές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης, ο Νίκος Πανανός και η Μαρία-Ελένη Κορδαλή κέρδισαν το μοναδικό χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στο Λονδίνο, στο αγώνισμα των μεικτών ζευγαριών στο μπότσια, ένα άθλημα στρατηγικής των Παραολυμπιακών Αγώνων. Εκεί όπου ο αθλητισμός είναι πραγματική ιδέα.»

Στη φωτογραφία δίπλα του στέκεται ο πατέρας του, ο οποίος ευχαρίστησε τη γυναίκα του που κάνει υπομονή και αντέχει τόσα χρόνια. 

Δεν κατάφερα να τραβήξω φωτογραφία της βράβευσης γιατί ζητήθηκε από πολλούς βουλευτές να πλησιάσουν για τη βράβευση και έκλεισε η οπτική επαφή όλων μας!

Η επόμενη βράβευση ήταν στην Αθανασία Γκότση, νεφροπαθή πολλά χρόνια, που κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της έχει αποκτήσει δύο παιδιά, ηλικίας 10 και 2,5 χρονών. 

Σε αυτό το σημείο βγήκε και η είδηση. Ο Γ. Καστρινάκης ζήτησε από τον Γιάννη Σγουρό, περιφερειάρχη Αττικής να κάνει τη βράβευση. Τότε είπε ότι κανονικά θα έπρεπε να την κάνει ο ίδιος, αλλά θέλει να τιμήσει τον περιφερειάρχη γιατί με δική του εντολή δίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα το διατροφικό επίδομα στους δικαιούχους της Αττικής, και όταν ο υπουργός στείλει τα κονδήλια, ξαναμπαίνουν στο ταμείο της περιφέρειας. Έτσι μου λύθηκε η απορία, πώς στην Αττική πήραν οι δικαιούχοι το διατροφικό και 2 μέρες μετά υπέγραψε ο υπουργός για την εκταμίευση των κονδυλίων προς τις περιφέρειες. Να γνωρίζετε ότι όταν στην Αττική παίρνετε το διατροφικό, αυτό δεν σημαίνει ότι το παίρνουν και στην υπόλοιπη Ελλάδα!

Επίσης ο Γ. Καστρινάκης ευχαρίστησε την αντιπεριφερειάρχη Λιλίκα Βασιλάκου που σε συνεργασία με τον Σγουρό βοηθάνε όσο μπορούν τους νεφροπαθείς. Ανέβηκε στο βήμα ο Γ. Σγουρός και χαιρέτησε τον κόσμο.

Τα επόμενα αναμνηστικά βραβεία δόθηκαν στους τρεις αθλητικούς συλλόγους νεφροπαθών κατά σειρά ίδρυσής τους. 

Ο πρώτος βραβευθείς ήταν ο Σύλλογος Αθλουμένων Νεφροπαθών με πρόεδρο τον Αθανάσιο Αναχουρλή. Τον βράβευσε ο Δημήτρης Στρατούλης, βουλευτής του Σύριζα, ο οποίος αμέσως μετά πήρε το λόγο και μίλησε για το πρόβλημα που υπάρχει με τα ΚΕΠΑ και για τους 60.000 ασθενείς που περιμένουν να περάσουν από επιτροπή για να τους ανανεωθεί η σύνταξη. Κάλεσε τους υπεύθυνους να βρουν λύση για το θέμα. 

Τον πρόεδρο του συλλόγου ΔΡΟΜΕΑΣ Γιάννη Αρκά, βράβευσε ο εκπρόσωπος του Αντώνη Σαμαρά.

Το φάουλ έγινε αμέσως μετά! Ο τελευταίος προς βράβευση ήταν ο Γεώργιος Μπενέτος, πρόεδρος του συλλόγου ΛΕΟΝΤΕΣ Πειραιά. Τότε κάλεσε ο Καστρινάκης τους υπόλοιπους βουλευτές που δεν βράβευσαν κάποιον άλλο, και αυτοί ήταν οι: Βαρεμένος από τον Σύριζα, Καπερνάρος από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και Γκλέτσος από τη Χρυσή Αυγή. Ο Καπερνάρος σηκώθηκε αμέσως, αλλά οι άλλοι δύο βρέθηκαν σε αμηχανία, ειδικά ο Βαρεμένος! Τότε ο Καστρινάκης για να το σώσει υποτίθεται, αλλά το αποτελείωσε, γυρίζει και λέει: «τέλος πάντων όποιος άλλος θέλει». Ο Γκλέτσος δεν σηκώθηκε και ο Βαρεμένος πήρε την απόφαση να κάνει την κίνηση και να πλησιάσει. Πήγα πιο κοντά γιατί θα ήταν κάτι πρωτόγνωρο να φωτογραφηθούν δίπλα δίπλα βουλευτής του Σύριζα και της Χρυσής Αυγής. Τελικά δεν έγινε το χατήρι μας! 

Αμέσως μετά ο Γ. Καστρινάκης σαν πρόεδρος του συλλόγου έκοψε την πίτα και ανακοίνωσε ότι όποιος βρει το φλουρί θα πάρει ένα δακτυλίδι 18 καρατίων με ένα διαμάντι. Το φλουρί ω της σύμπτωσης, το κέρδισε η μεγάλη κόρη της βραβευθείσης Αθανασίας Γκότση. Εντάξει, είτε τυχαία, είτε όχι, εύχομαι το κοριτσάκι να έχει τη μητέρα του δίπλα για πολλά πολλά χρόνια.

Θα ήθελα τελειώνοντας να αναφέρω ότι παρευρέθηκαν γιατροί, όπως ο διευθυντής του τμήματος μεταμόσχευσης του Λαϊκού, ο διευθυντής του τμήματος μεταμόσχευσης του Ευαγγελισμού, ο διευθυντής του τμήματος αιμοκάθαρσης του νοσοκομείου της Νίκαιας.

Επίσης ήταν και ο πρώην πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ Γεράσιμος Βουδούρης και ο νυν αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ κύριος Νικόλης.

Λίγο πριν τελειώσει η εκδήλωση έβγαλαν αναμνηστικές φωτογραφίες.

Λίγο μετά τις 8 η εκδήλωση έφτασε στο τέλος της. 

Τα συμπεράσματα που αποκόμισα ήταν ότι μια τέτοια εκδήλωση τελικά είναι για να βρεθούν γνωστοί και φίλοι και να δουν ο ένας τον άλλο, κατά τα άλλα μια σχετικά τυπική εκδήλωση όπου οι πολιτικοί θέλουν να δείξουν στον κόσμο ότι είναι δίπλα του, χάρηκα που βγήκαν κάποιες ειδήσεις και στεναχωρήθηκα που δεν αναφέρθηκαν εκτενώς τα προβλήματα των νεφροπαθών. Ίσως όμως να μην είναι και η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο και να υπάρχουν άλλες ευκαιρίες για την ανάδειξη των προβλημάτων, όπως για παράδειγμα οι εκλογές του ΠΣΝ που θα γίνουν την Κυριακή 20 Ιανουαρίου.

Ε, ΡΕ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ(;)

Εδώ και 4 χρόνια που ξεκίνησε η κρίση στην Ελλάδα συνεχώς ακούω σε παρέες την έκφραση που χρησιμοποίησα στον τίτλο. Επίσης διατυπώνεται η άποψη ότι επί Παπαδόπουλου ο κόσμος δεν πεινούσε, διαφθορά δεν υπήρχε, όλη η Ελλάδα γέμισε με έργα που τα χρειαζόταν και τέλος, ότι ο Παπαδόπουλος πέθανε φτωχός. Επίσης, λίγες μέρες νωρίτερα ακούσαμε στην τηλεόραση τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής να λέει ότι το χέρι είναι τεντωμένο ψηλά ανοικτό, γιατί αυτοί δεν τρώνε τίποτα.

Με την ευκαιρία των σημερινών σκανδάλων αποφάσισα να ψάξω στα ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής, αν έβρισκα τέτοια. Ψάχνοντας, έβγαλα το εξής συμπέρασμα: σκάνδαλα υπήρξαν πολλά, από τα πολύ light όπως θα λέγαμε σήμερα στην καθομιλουμένη ελληνική γλώσσα, μέχρι τα πολύ σοβαρά που προκάλεσαν οικονομικό μακελειό ως τις μέρες μας. Πάντως τώρα ξέρω από πού πήραν τις κατευθύνσεις οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης για να οδηγηθούμε όλα αυτά τα χρόνια στη δίνη της διαφθοράς.

Τα πιο μικρά σκάνδαλα που αξίζει να τα αναφέρω επιγραμματικά, είναι η αύξηση των απολαβών του πρωθυπουργού και των υπουργών, καθώς και την θέσπιση των εκτός έδρας  με τον Α.Ν. 5 του 1967, το διορισμό  του  συγγενικού περιβάλλοντος των πραξικοπηματιών, χορηγήσεις δανείων στους ημέτερους που ήταν είτε επισφαλή είτε χαριστικά και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες, τη στεγαστική αποκατάσταση όλων των στρατιωτικών που "διαδραμάτισαν εξέχοντα ρόλο στο πραξικόπημα",  η καλή ζωή με ακριβούς γάμους στο εξωτερικό, ακριβές γκαρνταρόμπες και πανάκριβα έπιπλα και αντικείμενα στα σπίτια τους (σας θυμίζει κάτι;), και τέλος το χαρακτηριστότερο όλων ήταν ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Με το Ν.Δ. 802 της 30ης Δεκεμβρίου του 1970 η δίωξη υπουργού ή υφυπουργού μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των συναδέλφων τους. Συμπληρωματικά στο νόμο αναφερόταν ότι όλα τα εγκλήματα για τα οποία δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη μέχρι την ημέρα σύγκλισης της επόμενης Βουλής ήταν αυτόματα παραγεγραμμένα. 

Βεβαίως τα μεγάλα σκάνδαλα δεν έλειψαν. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν η εξαγγελία ανέγερσης ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια. Σύμφωνα με την εξαγγελία αυτή του Παπαδόπουλου, ήταν η εκπλήρωση της υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό στην περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Για το εγχείρημα αυτό συστήθηκε μια Ανώτατη Επιτροπή και ένα Γνωμοδοτικό Συμβούλιο. Στις δύο αυτές επιτροπές μετείχαν από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, μέχρι πρυτάνεις και καθηγητές πανεπιστημίων, δηλαδή όλη η πολιτική και πνευματική ηγεσία της χώρας. Σε απόσπασμα από την "Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων" στις 3 Ιουνίου 1973 αναφέρεται ότι "Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Έθνος προς τον Θεό, και αφετέρου θα αποτελέση μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό". Προκηρύχτηκαν 3 διαγωνισμοί με χρηματικά ποσά οι οποίοι κηρύχτηκαν άγονοι. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, ο τελικός απολογισμός για το έργο, έδειξε ότι στο Ταμείο είχαν εισρεύσει 456 εκατομμύρια και είχαν δαπανηθεί για μελέτες και απαλλοτριώσεις τα 406 εκατομμύρια, χωρίς να υπάρξει ούτε ένα σχέδιο!

Η μεγάλη διαφθορά όμως φάνηκε στις λεγόμενες "αναπτυξιακές" συμβάσεις.

Η πρώτη μεγάλη σύμβαση υπογράφηκε ένα μήνα μετά το πραξικόπημα στις 15 Μαΐου 1967 με την αμερικανική πολυεθνική εταιρία Litton, για την οικονομική ανάπτυξη ορισμένων περιοχών της Κρήτης και της Δυτικής Πελοποννήσου. Η σύμβαση είχε προταθεί το 1966 από τον Μητσοτάκη (με την κυβέρνηση των αποστατών), αλλά δεν τόλμησαν να την ψηφίσουν. Σύμφωνα με τη σύμβαση η εταιρία θα έφερνε 800.000.000 δολάρια σε επενδύσεις, και η ίδια θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που θα έκανε, συν 11% κέρδος, συν 2% προμήθεια επί των κεφαλαίων που θα έφερνε. Πήρε προκαταβολή από το ελληνικό κράτος το ποσό του 1.200.000 δολαρίων. Η σύμβαση λύθηκε τον Οκτώβρη του 1969 με καταβολή από το δημόσιο των δαπανών της εταιρίας συν το 11%. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι "αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ εξωτερικής βοήθειας τας προσπαθείας για την ανάπτυξιν".

Η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας οδού το 1969 με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, ήταν άλλο ένα παράδειγμα επαχθούς διασπάθησης του δημόσιου χρήματος. Το κράτος έβαλε τα 45 από τα 150.000.000 δολάρια του έργου, 80.000.000 ομόλογα για διευκόλυνση του εργολάβου και εγγύηση των δανείων του. Το έργο θα το έκαναν έλληνες εργολάβοι και ο αμερικάνος θα κανόνιζε για τις μελέτες και τα δάνεια. Τελικά, ο Μακντόναλντ έφυγε τσεπώνοντας 4.800.000 δολάρια συν 33.400.000 σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και το κράτος χρεώθηκε με 1.500.000.000 δολάρια.

Η επένδυση του διυλιστηρίου της ESSO στη Θεσσαλονίκη από τον ελληνοαμερικάνο Τομ Πάππας το 1962 είχε καταγγελθεί ως ιδιαίτερα προνομιακή. Επί χούντας απαλλάχτηκε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων και του έδωσε άδεια για το εργοστάσιο της Coca Cola. Επίσης η χούντα μέσω του Τομ Πάππας ενίσχυσε τον προεκλογικό αγώνα του Νίξον με 549.000 δολάρια. 

Το άλλο μεγάλο σκάνδαλο ήταν η παραχώρηση ενός τρίτου διυλιστηρίου. Για αυτό έριζαν Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Ωνάσης, Νιάρχος και Ανδρεάδης. Ο Παπαδόπουλος ήθελε να δοθεί το διυλιστήριο στον Ωνάση (στου οποίου τη βίλα στο Λαγονήσι διέμενε έναντι συμβολικού ενοικίου), ενώ ο Μακαρέζος ήθελε να δοθεί στον Νιάρχο. Τελικά ο Ωνάσης αποχώρησε, το τρίτο διυλιστήριο μοιράστηκε ανάμεσα σε Λάτση και Ανδρεάδη και παραχωρήθηκε ένα τέταρτο στον Βαρδινογιάννη . Όλα αυτά το 1972.

Μια παραχώρηση που ξέρω από τους γονείς και τους συγγενείς μου είναι το Πόρτο Καρράς στον Νέο Μαρμαρά. Ένα χωριό το οποίο φτιάχτηκε από μικρασιάτες, και στην άκρη του είχε έλη. Η χούντα παραχώρησε την τεράστια έκταση στον Γιάννη Καρρά, ο οποίος έφτιαξε 2 ξενοδοχειακές μονάδες, γήπεδα γκολφ, και τους αμπελώνες για παραγωγή κρασιού. Όλη η περιοχή γνώρισε ανάπτυξη λόγω της μεταφοράς ρεύματος και της κατασκευής δρόμων. Σε εκείνη την περιοχή δεν θα ακούσει κανείς κακιά κουβέντα για τους πραξικοπηματίες. 

Κάποια άλλα σκάνδαλα αφορούν τις συμβάσεις για το έργο του Μόρνου, την εγκατάσταση της Nestle στην Ελλάδα, τη κατασκευή εργοστασίου ρεύματος στη Μεγαλόπολη.

Το μόνο σκάνδαλο για το οποίο υπήρξε δίκη και καταδικαστική απόφαση ήταν το λεγόμενο "σκάνδαλο των κρεάτων". Πήγε στο δικαστήριο γιατί ο Ιωαννίδης είχε θέσει σε παύση τον Παπαδόπουλο και κατ΄ οίκον περιορισμό και ήθελε να δείξει τη σαπίλα των παπαδοπουλικών. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο πρώην υφυπουργός εμπορίου Μιχάλης Μπαλόπουλος και ο γενικός  διευθυντής του  υπουργείου Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος κατηγορούνταν για δωροληψία κατά συρροήν από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας για την απόκτηση μονοπωλιακών προνομίων στην εισαγωγή κρέατος από την Αργεντινή. Για ένα διάστημα είχε απαγορευτεί και η διάθεση ελληνικού κρέατος στην αγορά για να καταναλωθεί το μαύρο κρέας που είχαν εισαγάγει με γραπτή εντολή του Παττακού η οποία και αναγνώστηκε στο δικαστήριο. Και φυσικά το κρέας που διατίθεντο στην αγορά ήταν με "καπέλο". Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε τριάμισυ χρόνια κάθειρξη, τα οποία μετά από έφεσή του το 1976 έγιναν μόλις 14 μήνες!

Ο Μπαλόπουλος έμεινε στην ιστορία για το γνωστό "μπαλόσημο", για όσο διάστημα ήταν γραμματέας του ΕΟΤ, και στα γήπεδα αν κάποιος παίχτης δεν έπαιζε καλά τον αποκαλούσαν "κρέας της Αργεντινής" ή "βόδι του Μπαλόπουλου". 

Μετά από όλα αυτά που βρήκα ψάχνοντας και τα μοιράζομαι μαζί σας, βγάζω ένα και μόνο συμπέρασμα: Φυσικά και δεν χρειαζόμαστε Παπαδόπουλο. Ότι ήταν να διδάξει, πρόλαβε και το δίδαξε στους πολιτικούς που κυβέρνησαν από το 1974 μέχρι και σήμερα. Η διαφορά είναι ότι τότε ότι έκαναν ήταν υπό καθεστώς χούντας, ενώ ότι έχουν κάνει από το 1974 μέχρι και σήμερα είναι υπό καθεστώς υποτυπώδους δημοκρατίας. Ίσως αν υπήρχε κάποιου είδους ενημέρωση για τα γεγονότα εκείνης της εποχής και δεν καλύπτονταν τα πάντα από τις φριχτές αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια και την πολύνεκρη καταστολή των διαδηλώσεων του 1973, να μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τα σημάδια της διαφθοράς των δημοκρατικά εκλεγμένων πολιτικών μας και να προλαβαίναμε να κάνουμε κάτι πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο. 

ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ "ΑΝΑΠΗΡΙΑ"

Ήμουν κι εγώ εκεί. Στην πορεία που διοργάνωσε η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία στις 27 Σεπτεμβρίου. Πέρασε ακριβώς ένας μήνας για να βρω το κουράγιο να γράψω τι αποκόμισα από αυτή τη μέρα. Μου είναι δύσκολο, γιατί τα συναισθήματά μου είναι αντικρουόμενα. Από τη μία, να βλέπεις τυφλούς, ανάπηρους, νεφροπαθείς, ασθενείς με σοβαρές ασθένειες που δεν ξέρουν τι θα τους ξημερώσει την επόμενη μέρα με την υγεία τους αλλά και τι θα αποφασίσει το κράτος για αυτούς, και από την άλλη, η κόντρα μεταξύ της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία και της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων. Δεν μετανιώνω όμως που ήμου εκεί για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Γνώρισα ανθρώπους από την Κοινότητα που είχαμε επικοινωνία μόνο μέσω του ίντερνετ. Η χαρά που έχω πάρει από τη συνάντησή μου μαζί τους δεν περιγράφεται. Τους ευχαριστώ, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς για τη χαρά και την τιμή που μου κάνατε. Θα αφήσω για το τέλος τα συναισθήματα που πήρα από αυτή την πορεία. Ο κόσμος αρκετός. Σίγουρα όχι τόσος όσος στο συλλαλητήριο του 2011.

Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο ένας ηλικιωμένος, δεμένος με αλυσίδες στα πόδια και κρατώντας ένα πλακάτ, γύριζε γύρω γύρω όλη την πλατεία.

Όταν ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει ο Ιωάννης Βαρδακαστάνης, πρόεδρος της ΕΣΑΜΕΑ, από το μεγάφωνο ενός αυτοκινήτου άρχισε να ακούγεται δυνατά μουσική και κάποια ακατανόητα συνθήματα. Δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία και λίγο αργότερα η πορεία ξεκίνησε προς τη Βουλή. Όπως θα δείτε στην επόμενη φωτογραφία, κεφαλή της πορείας ήταν η ΣΕΑΑΝ, κλάδος του ΠΑΜΕ.

Πίσω ακολουθούσε ο σύλλογος Κ.Ε.Φ.Ι. με μπροστάρη την κυρία Λαγαρή (στο κέντρο)

Ακολουθούν άλλες ομάδες ατόμων με προβλήματα.

Ακολουθούσε το ΗΠΑΡΧΩ, αριστερά στο πανό η γραμματέας του συλλόγου κυρία Θεοδωρίδου και αριστερά στη φωτογραφία η πρόεδρος κυρία Μουτζίδη (η όμορφη ξανθιά).

Πιο πίσω η ομοσπονδία νεφροπαθών και ο σύλλογος μεταμοσχευμένων νεφρού.

Παρακάτω, θα δείτε χαρακτηριστικές φωτογραφίες που τράβηξαν την προσοχή όχι μόνο του κόσμου αλλά και δημοσιογράφων, ελλήνων και ξένων.

Σε όλη την διάρκεια της πορείας, πηγαινοερχόμουν από την αρχή της ως το τέλος της ψάχνοντας δύο συγκεκριμένα πανό. Το πρώτο που έψαχνα το βρήκα όταν φτάσαμε στην είσοδο της Βουλής!

Το δεύτερο πανό που έψαχνα, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Νεφροπαθών δεν το είδα ποτέ. Επίσης δεν είδα πανό από κανέναν από τους δύο συλλόγους αθλουμένων νεφροπαθών που υπάρχουν. Δεν θέλω όμως να αδικήσω κανέναν και διευκρινίζω ότι επειδή δεν γνωρίζω τα άτομα που ανήκουν στους συλλόγους αυτούς, μπορεί να ήταν στην πορεία σε άλλες ομάδες. 
Φτάνοντας στη Βουλή, είχαν κλειστή την είσοδό της με κλούβες και με δύο διμοιρίες των ΜΑΤ, οι οποίοι δεν φορούσαν πλήρη εξάρτηση. Κόσμος κουρασμένος ακουμπούσε πάνω στις κλούβες για να ξεκουραστεί, δίπλα στους ματατζήδες (πιτσιρικάδες ως επί τω πλείστον).

Αρκετή ώρα μετά, κατέβηκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Κουρουμπλής και μίλησε στις κάμερες υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, χαιρέτησε γνωστούς του και αποχώρησε.

Θα δείτε και μια τελευταία φωτογραφία. Σε αυτήν, συζητάνε μέλη της Κοινότητάς μας με έναν υπεύθυνο του ΠΑΜΕ που φώναζε τα συνθήματα.

Τώρα πρέπει να εξηγήσω γιατί αισθάνθηκα άσχημα και γιατί έφτασα στο σημείο κάποια στιγμή να πιστέψω ότι το συλλαλητήριο αυτό ήταν μια αποτυχία.
Σε όλη τη διάρκεια της πορείας που κράτησε πολύ ώρα και άρρωστοι άνθρωποι ταλαιπωρήθηκαν για να φτάσουν μέχρι τη Βουλή, από ένα μεγάφωνο συνοδευτικού αυτοκινήτου, ακουγόταν το παρακάτω σύνθημα:
'ΝΟΥ ΔΟΥ ΠΑΣΟΚ ΔΗΜΑΡ ΚΑΙ ΕΣΑΜΕΑ
ΚΑΝΟΥΝΕ ΕΜΠΟΡΙΟ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΕΑ'
Με ξένισε το σύνθημα αυτό και απευθύνθηκα σε ιθύνοντα ενός μεγάλου συλλόγου για να ρωτήσω, πώς είναι δυνατό να καλεί σε συλλαλητήριο η ΕΣΑΜΕΑ και να ακούγονται συνθήματα εναντίον της. Μου είπε αυτό που δεν γνωρίζει κανείς μας. Οι σύλλογοι που ήταν εκεί, δεν ανήκουν όλοι στην ΕΣΑΜΕΑ αλλά κάποιοι ανήκουν στην ΣΕΑΑΝ και ποτέ δεν έχουν καταφέρει αυτές οι δύο μεγάλες οργανώσεις να τα βρουν για να προωθήσουν τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. 
Λίγο αργότερα απευθύνθηκα σε δύο μέλη της ΣΕΑΑΝ ώστε να μάθω και τη δική τους άποψη. Να πω εδώ ότι ήταν της ομάδας περιφρούρησης (τώρα γιατί χρειαζόταν ομάδα περιφρούρησης, αρκετοί ίσως θα είδατε στην τηλεόραση τα ΜΑΤ να συγκρούονται με 'ασθενείς'. Δεν ήταν ασθενείς. Ήταν η ομάδα περιφρούρησης του ΠΑΜΕ με τα οποία είχα μιλήσει νωρίτερα και μου είχαν πει ότι δεν έχουν οι ίδιοι πρόβλημα αλλά τα παιδιά τους).
Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω. 
Τους ρώτησα γιατί ακούγεται το συγκεκριμένο σύνθημα και γιατί τόση ένταση, εφόσον όλοι προσπαθούμε για τα δικαιώματα των ασθενών. Μου είπαν ότι ο Βαρδακαστάνης και οι συν αυτοί είναι πουλημένοι στις κυβερνήσεις, δεν ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των ασθενών αλλά για τις υψηλές θέσεις, και μόνο η ΣΕΑΑΝ έχει καταφέρει να κερδίσει όλα αυτά που απολαμβάνουν τώρα όλοι. Τους ξαναλέω ότι ο κόσμος κατέβηκε λόγω του προσκλητηρίου της ΕΣΑΜΕΑ και όχι της ΣΕΑΑΝ και αφού πιστεύουν ότι η ΕΣΑΜΕΑ είναι λάθος, γιατί κάνουν πορεία μαζί. Δεν μου απάντησαν, αλλά αυτό που έλεγαν συνέχεια ήταν ότι πρέπει όλοι να είμαστε με την ΣΕΑΑΝ και όταν τους είπα ότι προσωπικά με ξενίζει να είμαι κάτω από σημαίες του ΠΑΜΕ και δεν με αφορούν τα πολιτικά πιστεύω των αναπήρων, μου απάντησαν με "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε"! Δεν πήρα ποτέ απαντήσεις στις ερωτήσεις μου, αντίθετα έμαθα ότι ο αγώνας τους τώρα πια είναι να μην κλείσει το Κοργιαλένιο Θεραπευτήριο (ελπίζω να το γράφω σωστά). 
Δεν είχε νόημα να παραμείνουμε εκεί και πήγαμε μια παρέα για καφέ. Παρακολουθώντας από ψηλά την είσοδο της Βουλής βλέπαμε ότι ενώ ο κόσμος είχε διαλυθεί, οι κλούβες δεν έφευγαν. Το βράδυ στην τηλεόραση είδαμε ότι "έπεσε ξύλο ανάμεσα στα ΜΑΤ και σε ΑΜΕΑ". 
Στην επικεφαλίδα έβαλα τη λέξη ανάπηροι μέσα σε εισαγωγικά. Ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί οι υπεύθυνοι είναι ανάπηροι, όχι στο κορμί, αλλά στον εγκέφαλο. Δεν αφορά ένα ΑΜΕΑ αν υπάρχουν δύο μεγάλες ομοσπονδίες ή η κόντρα μεταξύ τους. Το κάθε άτομο με σωματική αναπηρία, τυφλό, παράλυτο, νεφροπαθή, το ενδιαφέρει να έχει ποιοτική ζωή και ποιοτική ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη. 
Τα άτομα που κατέβηκαν στην πορεία φέτος ήταν πολύ λιγότερα από αυτά που κατέβηκαν το 2011, και στην επόμενη θα είναι ελάχιστα. Ας το δουν όλοι αυτοί οι γενικοί κουμανταδόροι και των δύο οργανώσεων. Να βρουν τρόπο να θεραπεύσουν την αναπηρία στον εγκέφαλό τους για να βοηθήσουν τους πραγματικά αναπήρους να μη χαθεί και το εναπομείναν κοινωνικό κράτος. Τώρα θα μου πείτε, εδώ διαχωρίζονται νεφροπαθείς που κάνουν αιμοκάθαρση, με τους νεφροπαθείς που κάνουν περιτοναϊκή και τους μεταμοσχευμένους νεφρού. Τα κολλήματα πολλά και μάλλον πρέπει κάτι να γίνει προς αυτή την κατεύθυνση πριν να είναι πολύ αργά για όλους.

Τελειώνοντας να πω για άλλη μια φορά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Άννα Καρατζή, τη Μάρθα Σκουρτέλη, την κόρη της Μυρτώ, την Μαργαρίτα Ιωσηφίδου, την Τζίνα Μετζίνη, την Αναστασία Λαγογιάννη, την Αναστασία Τζήλιου, τον Κώστα Τσαλκιτζή, τον Γαβριήλ Λεγάτο, τον Ηλία Καρακώστα, τον Φίλιππα Πατεράκη, τον Χρήστο Καραγκιόζη, τον Μάριο Μαρκόπουλο που μου έκαναν την τιμή να τους γνωρίσω και από κοντά. 
Επίσης να ευχαριστήσω τον Νίκο Κωνσταντινίδη, τον Αντρέα Καψάσκη και τη Χρύσα Φλωροπούλου που μου έδωσαν την ευκαιρία να τους ξανασυναντήσω. 
Στην πορεία ήταν και ο Γιάννης Αρκάς καθώς και ο Παναγιώτης Μαντέλος, τους οποίους δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω, και ελπίζω να γίνει κάποια άλλη φορά.
(να με συχωρήσετε αν έγραψα λάθος κάποιο όνομα)
Κάτι τελευταίο. Γνώρισα από κοντά την πρόεδρο και τη γραμματέα του συλλόγου ΗΠΑΡΧΩ που πάντα στεκόμαστε δίπλα δίπλα σε κάθε κίνηση που θέλουμε να κάνουμε και πάντα ενημερώνει η Κοινότητα τον σύλλογο ΗΠΑΡΧΩ και το αντίστροφο. Αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσει σε όλους. Δεν έχει διαφορά αν εγώ είμαι δότης, ο άλλος είναι νεφροπαθής και ο τρίτος ηπατομεταμοσχευμένος. Μας ενώνουν πολλά και δεν μας χωρίζει τίποτα.α και άρρωστοι άνθρωποι ταλαιπωρήθηκαν για να φτάσουν μέχρι τη Βουλή, από ένα μεγάφωνο συνοδευτικού αυτοκινήτου, ακουγόταν το παρακάτω σύνθημα: 'ΝΟΥ ΔΟΥ ΠΑΣΟΚ ΔΗΜΑΡ ΚΑΙ ΕΣΑΜΕΑ ΚΑΝΟΥΝΕ ΕΜΠΟΡΙΟ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΜΕΑ' Με ξένισε το σύνθημα αυτό και απευθύνθηκα σε ιθύνοντα ενός μεγάλου συλλόγου για να ρωτήσω, πώς είναι δυνατό να καλεί σε συλλαλητήριο η ΕΣΑΜΕΑ και να ακούγονται συνθήματα εναντίον της. Μου είπε αυτό που δεν γνωρίζει κανείς μας. Οι σύλλογοι που ήταν εκεί, δεν ανήκουν όλοι στην ΕΣΑΜΕΑ αλλά κάποιοι ανήκουν στην ΣΕΑΑΝ και ποτέ δεν έχουν καταφέρει αυτές οι δύο μεγάλες οργανώσεις να τα βρουν για να προωθήσουν τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. Λίγο αργότερα απευθύνθηκα σε δύο μέλη της ΣΕΑΑΝ ώστε να μάθω και τη δική τους άποψη. Να πω εδώ ότι ήταν της ομάδας περιφρούρησης (τώρα γιατί χρειαζόταν ομάδα περιφρούρησης, αρκετοί ίσως θα είδατε στην τηλεόραση τα ΜΑΤ να συγκρούονται με 'ασθενείς'. Δεν ήταν ασθενείς. Ήταν η ομάδα περιφρούρησης του ΠΑΜΕ με τα οποία είχα μιλήσει νωρίτερα και μου είχαν πει ότι δεν έχουν οι ίδιοι πρόβλημα αλλά τα παιδιά τους). Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω. Τους ρώτησα γιατί ακούγεται το συγκεκριμένο σύνθημα και γιατί τόση ένταση, εφόσον όλοι προσπαθούμε για τα δικαιώματα των ασθενών. Μου είπαν ότι ο Βαρδακαστάνης και οι συν αυτοί είναι πουλημένοι στις κυβερνήσεις, δεν ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των ασθενών αλλά για τις υψηλές θέσεις, και μόνο η ΣΕΑΑΝ έχει καταφέρει να κερδίσει όλα αυτά που απολαμβάνουν τώρα όλοι. Τους ξαναλέω ότι ο κόσμος κατέβηκε λόγω του προσκλητηρίου της ΕΣΑΜΕΑ και όχι της ΣΕΑΑΝ και αφού πιστεύουν ότι η ΕΣΑΜΕΑ είναι λάθος, γιατί κάνουν πορεία μαζί. Δεν μου απάντησαν, αλλά αυτό που έλεγαν συνέχεια ήταν ότι πρέπει όλοι να είμαστε με την ΣΕΑΑΝ και όταν τους είπα ότι προσωπικά με ξενίζει να είμαι κάτω από σημαίες του ΠΑΜΕ και δεν με αφορούν τα πολιτικά πιστεύω των αναπήρων, μου απάντησαν με "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε"! Δεν πήρα ποτέ απαντήσεις στις ερωτήσεις μου, αντίθετα έμαθα ότι ο αγώνας τους τώρα πια είναι να μην κλείσει το Κοργιαλένιο Θεραπευτήριο (ελπίζω να το γράφω σωστά). Δεν είχε νόημα να παραμείνουμε εκεί και πήγαμε μια παρέα για καφέ. Παρακολουθώντας από ψηλά την είσοδο της Βουλής βλέπαμε ότι ενώ ο κόσμος είχε διαλυθεί, οι κλούβες δεν έφευγαν. Το βράδυ στην τηλεόραση είδαμε ότι "έπεσε ξύλο ανάμεσα στα ΜΑΤ και σε ΑΜΕΑ". Στην επικεφαλίδα έβαλα τη λέξη ανάπηροι μέσα σε εισαγωγικά. Ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί οι υπεύθυνοι είναι ανάπηροι, όχι στο κορμί, αλλά στον εγκέφαλο. Δεν αφορά ένα ΑΜΕΑ αν υπάρχουν δύο μεγάλες ομοσπονδίες ή η κόντρα μεταξύ τους. Το κάθε άτομο με σωματική αναπηρία, τυφλό, παράλυτο, νεφροπαθή, το ενδιαφέρει να έχει ποιοτική ζωή και ποιοτική ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη. Τα άτομα που κατέβηκαν στην πορεία φέτος ήταν πολύ λιγότερα από αυτά που κατέβηκαν το 2011, και στην επόμενη θα είναι ελάχιστα. Ας το δουν όλοι αυτοί οι γενικοί κουμανταδόροι και των δύο οργανώσεων. Να βρουν τρόπο να θεραπεύσουν την αναπηρία στον εγκέφαλό τους για να βοηθήσουν τους πραγματικά αναπήρους να μη χαθεί και το εναπομείναν κοινωνικό κράτος. Τώρα θα μου πείτε, εδώ διαχωρίζονται νεφροπαθείς που κάνουν αιμοκάθαρση, με τους νεφροπαθείς που κάνουν περιτοναϊκή και τους μεταμοσχευμένους νεφρού. Τα κολλήματα πολλά και μάλλον πρέπει κάτι να γίνει προς αυτή την κατεύθυνση πριν να είναι πολύ αργά για όλους. Τελειώνοντας να πω για άλλη μια φορά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Άννα Καρατζή, τη Μάρθα Σκουρτέλη, την κόρη της Μυρτώ, την Μαργαρίτα Ιωσηφίδου, την Τζίνα Μετζίνη, την Αναστασία Λαγογιάννη, την Αναστασία Τζήλιου, τον Κώστα Τσαλκιτζή, τον Γαβριήλ Λεγάτο, τον Ηλία Καρακώστα, τον Φίλιππα Πατεράκη, τον Χρήστο Καραγκιόζη, τον Μάριο Μαρκόπουλο που μου έκαναν την τιμή να τους γνωρίσω και από κοντά. Επίσης να ευχαριστήσω τον Νίκο Κωνσταντινίδη, τον Αντρέα Καψάσκη και τη Χρύσα Φλωροπούλου που μου έδωσαν την ευκαιρία να τους ξανασυναντήσω. Στην πορεία ήταν και ο Γιάννης Αρκάς καθώς και ο Παναγιώτης Μαντέλος, τους οποίους δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω, και ελπίζω να γίνει κάποια άλλη φορά. (να με συχωρήσετε αν έγραψα λάθος κάποιο όνομα) Κάτι τελευταίο. Γνώρισα από κοντά την πρόεδρο και τη γραμματέα του συλλόγου ΗΠΑΡΧΩ που πάντα στεκόμαστε δίπλα δίπλα σε κάθε κίνηση που θέλουμε να κάνουμε και πάντα ενημερώνει η Κοινότητα τον σύλλογο ΗΠΑΡΧΩ και το αντίστροφο. Αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσει σε όλους. Δεν έχει διαφορά αν εγώ είμαι δότης, ο άλλος είναι νεφροπαθής και ο τρίτος ηπατομεταμοσχευμένος. Μας ενώνουν πολλά και δεν μας χωρίζει τίποτα.