Η ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

Μετά και την πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών και την καταγγελία από πολλούς για την  αντισυνταγματικότητά της, έψαξα να βρω πότε και με βάση ποιο σκεπτικό φτιάχτηκε ο συγκεκριμένος νόμος και αν υπάρχει κάτι παρόμοιο στην Ευρώπη.

Ο νόμος δημοσιεύτηκε στη Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου 1974 στο πρώτο τεύχος και με αριθμό φύλλου  236.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο 40, η ισχύς του παρόντος νόμου άρχεται από της δημοσιεύσεώς του στην εφημερίδα της κυβέρνησης. Υπογράφηκε στις 28 Αυγούστου 1974 επί προεδρίας της Δημοκρατίας του στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη.  Τότε υπέγραψαν ως πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γεώργιος Μαύρος, ο υπουργός δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, και οι υπουργοί: Ξενοφών Ζολώτας, Γεώργιος Ράλλης, Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, Χριστόφορος Στράτος, Σόλων Γκίκας, Νικόλαος Λούρος, Ιωάννης Πεσμαζόγλου, Δημήτρης Παπασπύρου, Χαράλαμπος Πρωτόπαπας, Αθανάσιος Κανελλόπουλος, Κωνσταντίνος Λάσκαρης, Ανδρέας Κοκκέβης, Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης και Γεώργιος Μυλωνάς.

Αυτή η κυβέρνηση με τα μέλη που ανέφερα ήταν κυβέρνηση εθνικής ενότητας που είχε σκοπό να επαναφέρει προσωρινά το σύνταγμα του 1952  που είχαν καταργήσει  οι χουντικοί το 1973 με δικό τους σύνταγμα. Το 1975 ψηφίστηκε νέο.

Το αντικείμενο του νόμου είναι πολύ συγκεκριμένο: σε καιρό ειρηνικής περιόδου να γίνεται οργάνωση και προπαρασκευή των πολιτικών δυνάμεων και των πόρων της χώρας ώστε σε περίπτωση πολέμου να υπάρχει η απαραίτητη ετοιμότητα. 

Στα άρθρα 18 και 19 διευκρινίζονται οι λόγοι και οι τρόποι πολιτικής επιστράτευσης. Αποφασίζεται από τον  πρωθυπουργό όταν υπάρξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή μπορεί να την κηρύξει ο αρμόδιος υπουργός μετά από έγκριση του πρωθυπουργού. Οι νομαρχίες μοιράζουν φύλλα ατομικής πρόσκλησης πολιτικής επιστράτευσης. Σε περίπτωση άρνησης παραλαβής του φύλλου πορείας, ο επιστρατευμένος το αδίκημα είναι αυτόφωρο.

Η επιστράτευση σε καιρό ειρήνης γίνεται όταν υπάρχει παρακώλυση της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας. 

Από το 1979 μέχρι και σήμερα έχουν γίνει 10 επιστρατεύσεις και επιτάξεις μέσων. 

Η πρώτη έγινε το 1979 στους τραπεζικούς υπαλλήλους γιατί με την απεργία τους είχαν παραλύσει οι τράπεζες (παρακώλυση οικονομικής ζωής της χώρας).

Η επόμενη επιστράτευση ήταν το 1983 στους οδηγούς-ιδιοκτήτες βιτιοφόρων και επίταξη των βιτιοφόρων τους. Κατά τη διάρκεια της απεργίας τους ήρθε μεγάλο κύμα κακοκαιρίας στη χώρα και υπήρξε και έλλειψη καυσίμων στα νοσοκομεία (παρακώλυση κοινωνικής ζωής).

Το 1986 έγινε επιστράτευση των χειριστών και των ιπτάμενων μηχανικών της Ολυμπιακής Αεροπορίας (παρακώλυση οικονομικής και κοινωνικής ζωής).

Το 1994 έγινε επίταξη λεωφορείων πολιτών που είχαν κάνει σύμβαση με τον ΟΑΣΑ. 

Το 2002 έγινε πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών γιατί η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία έκανε παρατεταμένη απεργία και είχε αποκλειστεί για πολλές μέρες η νησιωτική Ελλάδα.

Το 2006 ξανά πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών για τον ίδιο λόγο με το 2002.

Το 2010 ξανά επιστράτευση των οδηγών-ιδιοκτητών βυτιοφόρων, ένα χρόνο μετά η κυβέρνηση προχώρησε σε πολιτική επιστράτευση των υπαλλήλων καθαριότητας στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, και τέλος πριν λίγο καιρό είχαμε την επιστράτευση των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ και των ναυτεργατών που τόσα έχουμε ακούσει. 

Θα αποφύγω τον σχολιασμό γιατί δεν γνωρίζω πολλά πράγματα. 

Επίσης δεν θα πω αν οι απεργοί ή η κυβέρνηση έχουν δίκιο.

Ένα μόνο μου έκανε αλγεινή εντύπωση στην τελευταία φορά. Ζητάνε από τους ναυτεργάτες να εργαστούν. Άκουσα όμως και δεν το διέψευσε κανείς από την κυβέρνηση ότι είναι απλήρωτοι τους τελευταίους 6 μήνες. Αντί να υποχρεώσουν τους πλοιοκτήτες να αυξήσουν τα δρομολόγια στα νησιά μας και να πληρώνουν κανονικά τους εργαζόμενους, υποχρέωσαν τους εργαζόμενους να δουλέψουν ουσιαστικά εθελοντικά. Όλα τα άλλα αιτήματα που τους θίγουν δεν θα τα σχολιάσω. Έτσι κι αλλιώς θίγονται όλες οι κοινωνικές ομάδες σήμερα. Αυτούς θα τους άφηναν στην απ' έξω; Το σκέλος της πληρωμής της εργασίας όμως είναι ιερό. Ο καθένας από πίσω έχει και μια οικογένεια, παιδιά που πάνε σχολείο ή σπουδάζουν, γέρους γονείς, δάνεια, χρέη. Του ζητάς να γυρίσει στην εργασία του χωρίς να του υποσχεθείς ότι θα πάρει άμεσα τα δεδουλευμένα του. 

Αυτό είναι ανήθικο.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟ

"Τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που γράφουν τα πράγματα που ήδη ξέρεις."

Είναι μία φράση που μου έμεινε χαραγμένη στο νου ενόσω διάβαζα το "1984" του George Orwell, ψευδώνυμο του Eric Blair.

Το βιβλίο το πρωτοδιάβασα σε ηλικία 17 χρονών και φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα απολύτως από την αλληγορία που ήθελε να καταδείξει. Τώρα το "ξέθαψα" από τη βιβλιοθήκη μου και το ξαναδιάβασα. Στην ηλικία των σαράντα φεύγα, έχοντας ζήσει στη ζωή μου όμορφες και άσχημες στιγμές, και ζώντας τη σημερινή εποχή όπου η τεχνολογία έχει εξελιχθεί, η οικονομική κρίση έχει χωρίσει τους πολίτες της χώρας μας σε πολύ πλούσιους και πολύ φτωχούς, τώρα πια διαβάζοντας το βιβλίο μπορώ να κατανοήσω τα μηνύματα που ήθελε να περάσει ο Όργουελ όταν το έγραψε πριν από 64 ολόκληρα χρόνια. 

Στο μέσο του βιβλίου διάβασα την πρόταση που γράφω στην αρχή και μου έκανε εντύπωση γιατί είναι αληθινή! Όντως διαβάζοντάς το μπόρεσα να βάλω σε σειρά σκόρπιες σκέψεις που στριφογυρίζουν στο μυαλό μου ζώντας τις σημερινές δύσκολες καταστάσεις. 

Όταν έγραψε το βιβλίο το το 1949 τοποθέτησε τη δράση των ηρώων στο μελλοντικό 1984. Τότε ήταν μέλλον. Τώρα είναι παρελθόν ημερολογιακά, αλλά συνεχές παρόν τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσε κάποιος να το θεωρήσει μια συνεχή προφητεία καθώς η εφιαλτική του αλήθεια για το κράτος της τρομοκρατίας απέχει μόλις ένα βήμα από το να γίνει πραγματικότητα. Όλα προσαρμόζονται στην μία και μοναδική αλήθεια, αυτή που πρεσβεύει το Κόμμα, ο μόνος αλάθητος αθάνατος μηχανισμός του οποίου προσωποποίηση είναι ο Μεγάλος Αδελφός. Ήδη ο Μεγάλος Αδελφός μας βλέπει. "Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν. Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον".

Στο βιβλίο περιγράφει με θαυμαστή γλαφυρότητα τον τρόπο που το Κόμμα σβήνει τη μνήμη από το μυαλό των ανθρώπων καθώς αλλάζει με τρομακτική ταχύτητα και χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, τα καταγεγραμμένα ντοκουμέντα που υπάρχουν στα βιβλία και στις εφημερίδες.

Σήμερα μιλάμε για παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας. 

Σήμερα μιλάμε για το αν στην  καταστροφή της Σμύρνης υπήρξε συνωστισμός στο λιμάνι. 

Σήμερα ξεχνάμε τα εγκλήματα πολέμου που έκαναν οι ναζιστές και συζητάμε για το αν ζούμε μια Δημοκρατία της Βαϊμάρης και πώς μπορεί να αλλάξει αυτό. 

Σήμερα συζητάμε για το πώς θα εφαρμοστεί το διεθνές φωνητικό αλφάβητο, κατά τον Όργουελ η Νέα Ομιλία.

Διαβάζοντας το βιβλίο κατανόησα γιατί γίνονται πόλεμοι που επιφανειακά δεν προσφέρουν τίποτα στους λαούς οι οποίοι εμπλέκονται. Και όμως, σύμφωνα με τον Όργουελ, όλος ο πλανήτης είναι χωρισμένος σε 3 τμήματα (η Νέα Τάξη Πραγμάτων που τόσα ακούμε για αυτήν;), τα οποία πολεμούν μεταξύ τους αέναα. Τα δύο περιγράφονται χαρακτηριστικά στο μυαλό μου και είναι η Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το τρίτο θα μας προκύψει οσονούπω στην Ασία γιατί δεν είναι ουτοπικό εξαιτίας των εμφυλίων που υπάρχουν εκεί, να βρεθεί το κυρίαρχο κράτος και να τους ενώσει κάτω από την ομπρέλα του.

Ο συνεχής πόλεμος σύμφωνα με τον Όργουελ έχει ένα άμεσο οικονομικό σκοπό, ο οποίος αφορά το εργατικό δυναμικό. Αφότου εμφανίστηκε για πρώτη φορά η μηχανή έγινε φανερό σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους ότι η ανάγκη του ανθρώπινου μόχθου και κατά συνέπεια η ανθρώπινη ανισότητα θα εκλείψει. Αν η μηχανή χρησιμοποιόταν για αυτό το σκοπό η πείνα, η υπερεργασία, ο αναλφαβητισμός και η αρρώστια θα εξαφανίζονταν μέσα σε λίγες γενιές. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο και κατά συνέπεια να καταστρέψει μια ιεραρχική κοινωνία. Αν η αποβλακωμένη από την πείνα και την φτώχεια μεγάλη μάζα των ανθρώπων μπορούσε να μορφωθεί και να μάθει να σκέφτεται για τον εαυτό της το επακόλουθο θα ήταν να βγάλει από τη μέση την προνομιούχα μειοψηφία. Έτσι εφαρμόστηκε ο περιορισμός της παραγωγής αγαθών. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια του μεσοπόλεμου. Σταμάτησαν τις επενδύσεις και άφησαν τη γη ακαλλιέργητη. Οι μεγάλες μάζες του πληθυσμού φυτοζωούσαν με τα κρατικά επιδόματα.

Το πρόβλημά τους είναι όμως άλλο. Πώς να συνεχίσουν την βιομηχανική παραγωγή χωρίς να αυξηθεί ταυτόχρονα ο παγκόσμιος πλούτος. Ένας τρόπος υπάρχει. Ο πόλεμος ο οποίος κατ' ουσίαν είναι η καταστροφή των προϊόντων του ανθρώπινου μόχθου και όχι απαραίτητα της ανθρώπινης ζωής. Κατά κανόνα είναι οργανωμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να καταβροχθίζει το πλεόνασμα που θα υπάρξει από την παραγωγή αφού καλυφθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού.

Η γενική στέρηση αυξάνει τη σπουδαιότητα μικρών προνομίων και μεγεθύνει τη διάκριση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τον τρόπο ελέγχου των μαζών. Δεν υπάρχει όμως λόγος γιατί είναι όλα καταγεγραμμένα από τον Όργουελ. 

Ίσως όλοι εμείς που αποτελούμε τη μάζα να πρέπει να διαβάσουμε το βιβλίο αυτό και να βρεθούμε από το σημείο να είμαστε προσκολλημένοι στην επιβίωσή μας, να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε σοβαρά γιατί γίνονται όλα αυτά που ζούμε σήμερα για μας, χωρίς εμάς.

ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ή ΣΒΗΣΙΜΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ;

Αρχές Ιανουαρίου διαβάζω στις εφημερίδες ότι πέθανε ο Ντερτιλής, ο αποκαλούμενος από τους στρατιωτικούς συντάκτες "πράκτορας 007" της Ελλάδας. Μου έκανε εντύπωση γιατί ο μόνος Ντερτιλής που ήξερα ήταν ο χουντικός που αμετανόητος παρέμενε στη φυλακή, τελευταίος από τους πραξικοπηματίες.

Ψάχνοντας για τον Βασίλη Ντερτιλή στις διάφορες ηλεκτρονικές εφημερίδες, διάβασα για τα ανδραγαθήματά του. Μοναχογιός του Νίκου Ντερτιλή,μπήκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1967.

Γρήγορα ξεχώρισε από τους υπόλοιπους αξιωματικούς και ανέλαβε να κάνει ό,τι ήταν έξω από το κανονικό. Μέχρι και το 1993 ανέλαβε να φέρει εις πέρας μερικές από τις πιο ευαίσθητες μυστικές επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού. Η υπόθεση για την οποία έχει μιλήσει δημόσια και έχει προβληθεί και από την ελληνική τηλεόραση ήταν η επιχείρηση "Χρυσόμαλλο Δέρας". Διαδραματίστηκε το 1993 και ήταν αυτός που με μια ομάδα 10 αλεξιπτωτιστών και σε συνεργασία με την  υφυπουργό Βιργινία Τσουδερού βοήθησε στην απεμπλοκή των Ελλήνων Ποντίων της Αμπχαζίας από την φρίκη του εμφυλίου πολέμου.

Προώθησε την ιδέα ενός τμήματος ειδικών επιχειρήσεων και ο ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης τον στήριξε γιατί πίστεψε σε αυτόν. Ανέλαβε να φέρει εις πέρας πολλές ανορθόδοξες επιχειρήσεις στην Βοσνία, στη Σομαλία, στην Ερυθραία και σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη για να στηρίξει τα ελληνικά συμφέροντα.

Διαβάζοντας διάφορες μαρτυρίες σχετικά με τον Βασίλη Ντερτιλή δεν μπορώ να μην αναφέρω αυτή του πρώην διοικητή της ΕΥΠ. Λεωνίδα Βασιλικόπουλου:

"Όταν έπεσε η χούντα κάλεσα τον Ντερτιλή στο γραφείο μου και του είπα ότι εφόσον αφοσιωνόταν στο καθήκον του δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί".

Ο Ντερτιλής απάντησε: "Να είστε βέβαιος ότι θα πράξω το καθήκον μου. Ωστόσο σας δηλώνω ότι θα πηγαίνω στη φυλακή να βλέπω τον πατέρα μου".

Ο Βασίλης Ντερτιλής παραιτήθηκε μετά την κρίση των Ιμίων, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αυστρία και πέθανε από ανεύρυσμα σε ηλικία 62 χρονών. Ο πατέρας του αρνήθηκε να υπογράψει την αίτηση  για την άδεια να παραστεί στην κηδεία του γιου του.

Τα θλιβερά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην κηδεία του Νίκου Ντερτιλή ξύπνησαν μνήμες άλλων εποχών στην ελληνική κοινωνία και έφεραν σε σφοδρή αντιπαράθεση κοινοβουλευτικά κόμματα και λαό. Ιδιαίτερα η οξύτητα της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε bloggers προκαλεί ανατριχίλα.

Άραγε η μνήμη σβήνει από ένα σημείο και μετά από τους ανθρώπους και την κοινωνία;

Ο Νίκος Ντερτιλής συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της κατοχής, φυλακίζεται στο Χαϊδάρι, δραπετεύει και εντάσσεται σε αντιστασιακή οργάνωση. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου εντάσσεται στην πλευρά του ελληνικού στρατού. Το 1950 γίνεται εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων, φεύγει εθελοντής στον πόλεμο της Κορέας και επιστρέφει στην Κύπρο το 1964 πάλι εθελοντικά και οργανώνει τις ειδικές μονάδες της ΕΛΔΥΚ υπό τις διαταγές του στρατηγού Γρίβα. Στην μάχη της Μασούρας επιτίθεται "εφ' όπλου λόγχη" και σπέρνει το θάνατο σε αμάχους. Στην εντολή του Γρίβα να παύσει πυρ, αυτός πυροβόλήσε τον ασύρματο! Ενώ υπηρετούσε στη Νιγρίτα Σερρών το 1966 μυείται από τους πραξικοπηματίες για το "κίνημα" και συμμετέχει ενεργά στην κατάληψη της εξουσίας από τους χουντικούς.

Καταδικάστηκε από το δικαστήριο σε ισόβια κάθειρξη και μόνιμη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του για τη δολοφονία από πρόθεση του Μιχαήλ Μυρογιάννη. Τον καταδίκασε ο προσωπικός του οδηγός Αντώνης Αγριτέλης με τη κατάθεση που έδωσε στο δικαστήριο συνεπικουρούμενη την κατάθεση που έδωσε και ο Μίμης Τραϊφόρος. Ο οδηγός κατέθεσε ότι ο Ντερτιλής πυροβόλησε τον νεαρό. Ο ίδιος πίστεψε ότι τον πυροβόλησε στα πόδια, ωστόσο ο Ντερτιλής χτυπώντας τον στην πλάτη του είπε:  "Με παραδέχεσαι; 45 χρονών άνθρωπος και με τη μία τον πέτυχα στο κεφάλι". Λίγο αργότερα συνάντησε χωροφύλακες στο δρόμο και τους είπε να βαράνε στο ψαχνό. Σε άλλους είπε όταν βλέπουν τέσσερα άτομα, το ένα να το σκοτώνουν και τα άλλα τρία να τα βάζουν στο καμιόνι. Ο οδηγός πήρε δυσμενή μετάθεση γιατί ήταν ο προσωπικός οδηγός του Ντερτιλή και μάρτυρας γεγονότων.

Πολλοί προσπάθησαν όλα αυτά τα χρόνια να τον πείσουν να υπογράψει αίτηση για αποφυλάκιση για λόγους υγείας. Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος το κυνήγησε πολύ. Επίσης ο Παττακός  προσπάθησε να τον μεταπείσει λέγοντάς του ότι "μόνο οι γυναίκες και το ΚΚΕ δεν αλλάζουν γνώμη" και ότι αξίζει τον κόπο να ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια δίπλα στην οικογένειά του.. Αυτό που έλεγε ήταν ότι το πιθανότερο το γεγονός να πέσει μαύρο χιόνι και να βγει ο ήλιος από τη δύση, από το να υπογράψει ένα τέτοιο χαρτί. Αρνήθηκε να υπογράψει αίτηση όταν αρρώστησε βαριά η γυναίκα του, πράγμα για το οποίο μάλωσε και με το μοναχογιό του, και αρνήθηκε να υπογράψει για να παραστεί στην κηδεία του τελευταίου.

Αυτός ήταν ο Νίκος Ντερτιλής. Αμετανόητος μέχρι την τελευταία του πνοή. Θεωρούσε την εγκαθίδρυση της Γ' Δημοκρατίας "παράνομο καθεστώς" και ποτέ δεν αναγνώρισε τα δικαστήρια που θα τον έκριναν.

Τελειώνοντας δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την συμμετοχή του επισκόπου Καλαβρύτων Αμβρόσιου στην κηδεία και στον επικήδειο που έβγαλε για τον Ντερτιλή. Κατά καιρούς τον είχε αποκαλέσει "πολιτικό κρατούμενο", "πρότυπο ζωής ακόμα κι αν οι αρχές του δεν γίνονται αποδεκτές από την πλειονότητα ενός λαού", και ότι θα ήθελε να του σφίξει το χέρι και να τον συγχαρεί γιατί παραμένει πιστός στις αρχές του ενώ θα μπορούσε με μια υποκριτική δήλωση μετανοίας να έχει κερδίσει την ελευθερία του. Στην κηδεία είπε ότι ήταν ήρωας και τον παρομοίασε με τον Κολοκοτρώνη! 

Θα συμφωνήσω με το Νίκο Χατζηνικολάου που είπε στην εκπομπή του ότι ο Αμβρόσιος δεν φορά ράσα αλλά ρόμπα. Με τις δηλώσεις αυτές προκαλεί διχόνοια και παραπλανά την κοινή γνώμη.

Ένα απλό περιστατικό όπως είναι ο θάνατος ενός 93χρονου μπορεί να φέρει το διχασμό σε μια κοινωνία που βάλλεται από παντού και σε κοινωνικό και σε οικονομικό και σε πολιτικό επίπεδο. 

Αναφέρθηκα στην πορεία ζωής και δράσης δύο ανθρώπων που ήταν συγγενείς εξ' αίματος. Για τον πρώτο ειπώθηκαν πολλά και τιμητικά λόγια. Για τον δεύτερο ειπώθηκαν πολλές και αντικρουόμενες απόψεις. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω ποιος έχει δίκιο. Οι απόψεις μου είναι γνωστές. Η χούντα των πραξικοπηματιών έφερε την Ελλάδα πάρα πολλά χρόνια πίσω και της προκάλεσε μεγάλη δυστυχία. 

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία μας. Η μελέτη της ιστορίας βοηθά να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, ή τουλάχιστον ο ίδιος ο λαός με τη δύναμή του να εμποδίζει τους ιθύνοντες να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Και το βασικότερο όλων να μην επιτρέπουμε την παραποίηση της ιστορίας. 

Η παραποίηση της ιστορίας προβλέφθηκε από τον Όργουελ πολλά χρόνια πριν με το βιβλίο του "1984", για το οποίο θα αναφερθώ κάποια άλλη στιγμή. 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Π.Σ.Ν.

Στην κοπή της πίτας ήταν και ο αναπληρωτής υπουργός υγείας Μάριος Σαλμάς. 

Όποιος διάβασε το άρθρο μου θα είδε ότι όταν ανέβηκε στο βήμα, μίλησε για τα καλώς καμωμένα στο υπουργείο υγείας και ότι τα πάντα έχουν μπει σε μια τάξη.

Επίσης ανέφερε ότι κάθε ενέργεια του υπουργείου βοηθά τους χρόνιους πάσχοντες και προσπαθούν να βοηθήσουν ιδιαίτερα τους νεφροπαθείς.

Δεν μίλησε κανένας από τους υπεύθυνους του συλλόγου μετά. Ίσως θεώρησαν ότι οι δημόσιες σχέσεις κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης είναι σημαντικότερες από την αναφορά των προβλημάτων των νεφροπαθών και απέφυγαν να έρθουν σε αντιπαράθεση με τον υπουργό.

Την άλλη μέρα το πρωί ήρθε το περιοδικό του συλλόγου "ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ" με το ταχυδρομείο. Είναι το τεύχος Δεκέμβριος 2012-Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος-Απρίλιος-Μάιος 2013. 

Διαβάζοντάς το έφτασα και στην ενότητα του περιοδικού "Ο σύλλογος ενημερώνει". 

Ω της έκπληξης διαβάζω ένα άρθρο στο οποίο αποκαλεί τον Μάριο Σαλμά "αστροπελέκι".

Ψάχνω στο προηγούμενο τεύχος και βρίσκω το αντίστοιχο άρθρο για τον Ανδρέα Λοβέρδο.

Τα αναρτώ και τα δύο για να έχετε πλήρη εικόνα της αντίληψης που έχουν από το σύλλογο για τα πρών και νυν στελέχη του υπουργείου υγείας.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το πρώτο αφορά τον Λοβέρδο.

Το δεύτερο αφορά τον Σαλμά.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΝΕΦΡΟΠΑΘΩΝ

(Να ζητήσω συγνώμη προκαταβολικά για τις φωτογραφίες γιατί σε έναν κλειστό χώρο με πολλά φώτα σκορπισμένα γύρω και προβολείς που κάνουν αντανακλάσεις οι φωτογραφίες δεν είναι τόσο καθαρές όσο θα έπρεπε)

Εχθές 13 του Γενάρη του 2013 έγινε η κοπή της πίτας του Πανελλήνιου Συνδέσμου Νεφροπαθών. Γνωρίζοντας από προηγούμενα χρόνια ότι τη συγκεκριμένη εκδήλωση την τιμούν με την παρουσία τους κάθε χρόνο πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες του τόπου μας, σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ευκαιρία να δω ποιοι θα πήγαιναν φέτος. Ας μην ξεχνάμε ότι οι βουλευτές έχουν ψηφίσει σκληρά μέτρα για όλους μηδέν εξαιρουμένου και η θέση τους λογικά είναι δύσκολη σε τέτοιες περιπτώσεις. 

Φτάσαμε με την παρέα μου στο χώρο ακριβώς τις 6 η ώρα που έγραφε η ανακοίνωση. Στην υποδοχή ήταν οι κύριοι Λεοντόπουλος και Λύρος, ενώ ο κύριος Καστρινάκης ετοιμαζόταν να πάρει θέση στην εξέδρα. Η αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη, περίπου 180 άτομα. Τα μπροστινά τραπέζια είχαν πινακιδούλα με τη λέξη reserve και πλησιάζοντας είδα ότι στα τραπέζια αυτά κάθονταν βουλευτές, γενικοί γραμματείς, και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα.

Η ατμόσφαιρα χαλαρή, ο κόσμος γέλαγε, στα τραπέζια κάθονταν και οικογένειες με μικρά παιδιά. Μου θύμιζε περισσότερο μια εκδήλωση στην οποία συμμετέχουν άνθρωποι που δεν έχουν προβλήματα.

Με πολύ μικρή καθυστέρηση πήρε το λόγο ο πρόεδρος του ΠΣΝ ευχαριστώντας τους παρευρισκόμενους.

Τόνισε το γεγονός ότι δεν ήρθαν τηλεοπτικά κανάλια για να καλύψουν το γεγονός και το δικαιολόγησε λέγοντας ότι καθώς και ο ίδιος είναι δημοσιογράφος, ξέρει καλά ότι οι δημοσιογράφοι καλύπτουν ρεπορτάζ για τα δελτία ειδήσεων. Αν μπορούσα θα τον ρωτούσα αν κάλεσε ιντερνετικά κανάλια. Έχω την εντύπωση ότι αν ενημερώνονταν κάποια σοβαρά sites θα έδιναν το παρόν. Δεν ξέρω αν το έκαναν και δεν μπορώ να επεκταθώ παραπάνω.

Ευχαρίστησε τον χορηγό της εκδήλωσης, μια μονάδα χρόνιας αιμοκάθαρσης και διευκρίνισε ότι κάθε χρόνο και άλλη εταιρία κάνει τη χορηγία. (Δεν ξέρω αν το έκανε για να αποφευχθούν σχόλια σχετικά με το κόστος της εκδήλωσης αν και ήταν λιτά τα προσφερόμενα εδέσματα).

Ανέφερε ότι οι νεφροπαθείς έχουν πολλά προβλήματα και ζήτησε από τους παρόντες βουλευτές να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση για τα προβλήματα των χρόνιων πασχόντων.

Τόνισε ιδιαίτερα ότι έστειλε προσωπική επιστολή στον Αντώνη Σαμαρά για να παρευρεθεί στην εκδήλωση, αλλά λόγω υποχρεώσεων, τον εκπροσωπεί ο γενικός γραμματέας του υπουργείου υγείας Πελοπίδας Καλλίρης.

Μία αποστροφή λόγου που μου έκανε θετική εντύπωση ήταν σχετικά με τις αυτοκτονίες. Ανέφερε ότι οι αυτοκτονίες αυξάνουν συνεχώς, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει προκύψει περιστατικό αυτοκτονίας από νεφροπαθή, και το δικαιολόγησε λέγοντας ότι ο νεφροπαθής ζει με το θάνατο σχεδόν καθημερινά οπότε ξέρει τι σημαίνει ζωή.

Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο κύριος Λεοντόπουλος και απηύθηνε χαιρετισμό στους καλεσμένους.

Στα πρώτα τραπέζια μπαίνοντας στην αίθουσα είδα τον Αναστάσιο Νεράντζη, αντιπρόεδρο της Βουλής, και τον Αλέξη Μητρόπουλο του Σύριζα. Τους αναφέρω γιατί μόλις τους προσφώνησε ο Γ. Καστρινάκης έφυγαν. Το πιο πιθανό είχαν να πάνε και σε άλλες πίτες! 

Ο λόγος δόθηκε στον Μάριο Σαλμά, αναπληρωτή υπουργό υγείας ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρθηκε με θέρμη για το έργο που έχει γίνει στο υπουργείο του, για τις συνεχείς αλλαγές στο ενιαίο δελτίο τιμών φαρμάκων, οι οποίες αλλαγές ωφελούν τους ασθενείς και θα με συγχωρέσετε, αλλά συγχύστηκα τόσο πολύ που δεν άκουσα παρακάτω τι έλεγε. 

Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε στην αίθουσα και ο Απόστολος Κακλαμάνης, πολύ γερασμένος, τον υποβοηθούσαν για να πλησιάσει το τραπέζι του. Πάντως πέρασε και χαιρέτησε αρκετά άτομα.

Στο βήμα αμέσως μετά ανέβηκε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, βουλευτής του Σύριζα και ως γνωστό τυφλός από την ηλικία των 10 χρονών όταν εξερράγη χειροβομβίδα απομεινάρι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αναφέρθηκε στις αναπηρικές συντάξεις που με πράξη νομοθετικού περιεχομένου περικόπτονται. Μάλιστα τόνισε ότι οι περικοπές αναπηρικών συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα γίνουν γιατί είναι αντισυνταγματικό μέτρο, αντίθετα οι περικοπές σε αναπηρικές συντάξεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα θα γίνουν κανονικά όπως και στις υπόλοιπες.

Σε αυτό το σημείο ρώτησε τον Προκόπη Παυλόπουλο καθώς όπως είπε είναι έγκριτος συνταγματολόγος, αν αυτό είναι συνταγματικό. Αμέσως μετά ο Προκόπης Παυλόπουλος την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. 

Στο βήμα αμέσως μετά ανέβηκε ο Σίμων Κεδίκογλου, εκπρόσωπος του Βαγγέλη Βενιζέλου για ένα σύντομο χαιρετισμό. 

Χαιρετισμό απηύθυνε και ο Παναγιώτης Μελάς εκπρόσωπος του Πάνου Καμμένου. 

Ο Γ. Καστρινάκης κάλεσε στο βήμα τον Απόστολο Γκλέτσο. Τα βλέμματα όλα γύρισαν και είδαμε έναν τύπο να πλησιάζει. Ο συγκεκριμένος είναι ξάδελφος του γνωστού δημάρχου και εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής στην εκδήλωση. Η ομιλία του ήταν σχετικά μετριοπαθής και σύντομη. Επίσης καθόταν στο πλάι της εξέδρας και μακριά από τους υπόλοιπους καλεσμένους. 

Ο επόμενος καλεσμένος ήταν ο Αναστάσιος Χατζής, πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, ο οποίος τόνισε ότι δεν είναι ευχαριστημένος με την ανταπόκριση που υπάρχει για τη δωρεά οργάνων και θα ενταθούν οι προσπάθειες για αύξηση των δωρητών.

Αμέσως μετά ξεκίνησαν οι βραβεύσεις. Το κάνουν κάθε χρόνο για να τιμήσουν άτομα ή συλλόγους για την προσπάθειά τους ή τον αγώνα τους όπως τόνισε ο Γ. Καστρινάκης.

Ξεκίνησαν βραβεύοντας έναν παραολυμπιονίκη, τον Νικόλα Πανανό. Διαβάζω από άρθρο της εφημερίδας το Βήμα: «Τρεις υπεραθλητές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης, ο Νίκος Πανανός και η Μαρία-Ελένη Κορδαλή κέρδισαν το μοναδικό χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στο Λονδίνο, στο αγώνισμα των μεικτών ζευγαριών στο μπότσια, ένα άθλημα στρατηγικής των Παραολυμπιακών Αγώνων. Εκεί όπου ο αθλητισμός είναι πραγματική ιδέα.»

Στη φωτογραφία δίπλα του στέκεται ο πατέρας του, ο οποίος ευχαρίστησε τη γυναίκα του που κάνει υπομονή και αντέχει τόσα χρόνια. 

Δεν κατάφερα να τραβήξω φωτογραφία της βράβευσης γιατί ζητήθηκε από πολλούς βουλευτές να πλησιάσουν για τη βράβευση και έκλεισε η οπτική επαφή όλων μας!

Η επόμενη βράβευση ήταν στην Αθανασία Γκότση, νεφροπαθή πολλά χρόνια, που κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της έχει αποκτήσει δύο παιδιά, ηλικίας 10 και 2,5 χρονών. 

Σε αυτό το σημείο βγήκε και η είδηση. Ο Γ. Καστρινάκης ζήτησε από τον Γιάννη Σγουρό, περιφερειάρχη Αττικής να κάνει τη βράβευση. Τότε είπε ότι κανονικά θα έπρεπε να την κάνει ο ίδιος, αλλά θέλει να τιμήσει τον περιφερειάρχη γιατί με δική του εντολή δίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα το διατροφικό επίδομα στους δικαιούχους της Αττικής, και όταν ο υπουργός στείλει τα κονδήλια, ξαναμπαίνουν στο ταμείο της περιφέρειας. Έτσι μου λύθηκε η απορία, πώς στην Αττική πήραν οι δικαιούχοι το διατροφικό και 2 μέρες μετά υπέγραψε ο υπουργός για την εκταμίευση των κονδυλίων προς τις περιφέρειες. Να γνωρίζετε ότι όταν στην Αττική παίρνετε το διατροφικό, αυτό δεν σημαίνει ότι το παίρνουν και στην υπόλοιπη Ελλάδα!

Επίσης ο Γ. Καστρινάκης ευχαρίστησε την αντιπεριφερειάρχη Λιλίκα Βασιλάκου που σε συνεργασία με τον Σγουρό βοηθάνε όσο μπορούν τους νεφροπαθείς. Ανέβηκε στο βήμα ο Γ. Σγουρός και χαιρέτησε τον κόσμο.

Τα επόμενα αναμνηστικά βραβεία δόθηκαν στους τρεις αθλητικούς συλλόγους νεφροπαθών κατά σειρά ίδρυσής τους. 

Ο πρώτος βραβευθείς ήταν ο Σύλλογος Αθλουμένων Νεφροπαθών με πρόεδρο τον Αθανάσιο Αναχουρλή. Τον βράβευσε ο Δημήτρης Στρατούλης, βουλευτής του Σύριζα, ο οποίος αμέσως μετά πήρε το λόγο και μίλησε για το πρόβλημα που υπάρχει με τα ΚΕΠΑ και για τους 60.000 ασθενείς που περιμένουν να περάσουν από επιτροπή για να τους ανανεωθεί η σύνταξη. Κάλεσε τους υπεύθυνους να βρουν λύση για το θέμα. 

Τον πρόεδρο του συλλόγου ΔΡΟΜΕΑΣ Γιάννη Αρκά, βράβευσε ο εκπρόσωπος του Αντώνη Σαμαρά.

Το φάουλ έγινε αμέσως μετά! Ο τελευταίος προς βράβευση ήταν ο Γεώργιος Μπενέτος, πρόεδρος του συλλόγου ΛΕΟΝΤΕΣ Πειραιά. Τότε κάλεσε ο Καστρινάκης τους υπόλοιπους βουλευτές που δεν βράβευσαν κάποιον άλλο, και αυτοί ήταν οι: Βαρεμένος από τον Σύριζα, Καπερνάρος από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και Γκλέτσος από τη Χρυσή Αυγή. Ο Καπερνάρος σηκώθηκε αμέσως, αλλά οι άλλοι δύο βρέθηκαν σε αμηχανία, ειδικά ο Βαρεμένος! Τότε ο Καστρινάκης για να το σώσει υποτίθεται, αλλά το αποτελείωσε, γυρίζει και λέει: «τέλος πάντων όποιος άλλος θέλει». Ο Γκλέτσος δεν σηκώθηκε και ο Βαρεμένος πήρε την απόφαση να κάνει την κίνηση και να πλησιάσει. Πήγα πιο κοντά γιατί θα ήταν κάτι πρωτόγνωρο να φωτογραφηθούν δίπλα δίπλα βουλευτής του Σύριζα και της Χρυσής Αυγής. Τελικά δεν έγινε το χατήρι μας! 

Αμέσως μετά ο Γ. Καστρινάκης σαν πρόεδρος του συλλόγου έκοψε την πίτα και ανακοίνωσε ότι όποιος βρει το φλουρί θα πάρει ένα δακτυλίδι 18 καρατίων με ένα διαμάντι. Το φλουρί ω της σύμπτωσης, το κέρδισε η μεγάλη κόρη της βραβευθείσης Αθανασίας Γκότση. Εντάξει, είτε τυχαία, είτε όχι, εύχομαι το κοριτσάκι να έχει τη μητέρα του δίπλα για πολλά πολλά χρόνια.

Θα ήθελα τελειώνοντας να αναφέρω ότι παρευρέθηκαν γιατροί, όπως ο διευθυντής του τμήματος μεταμόσχευσης του Λαϊκού, ο διευθυντής του τμήματος μεταμόσχευσης του Ευαγγελισμού, ο διευθυντής του τμήματος αιμοκάθαρσης του νοσοκομείου της Νίκαιας.

Επίσης ήταν και ο πρώην πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ Γεράσιμος Βουδούρης και ο νυν αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ κύριος Νικόλης.

Λίγο πριν τελειώσει η εκδήλωση έβγαλαν αναμνηστικές φωτογραφίες.

Λίγο μετά τις 8 η εκδήλωση έφτασε στο τέλος της. 

Τα συμπεράσματα που αποκόμισα ήταν ότι μια τέτοια εκδήλωση τελικά είναι για να βρεθούν γνωστοί και φίλοι και να δουν ο ένας τον άλλο, κατά τα άλλα μια σχετικά τυπική εκδήλωση όπου οι πολιτικοί θέλουν να δείξουν στον κόσμο ότι είναι δίπλα του, χάρηκα που βγήκαν κάποιες ειδήσεις και στεναχωρήθηκα που δεν αναφέρθηκαν εκτενώς τα προβλήματα των νεφροπαθών. Ίσως όμως να μην είναι και η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο και να υπάρχουν άλλες ευκαιρίες για την ανάδειξη των προβλημάτων, όπως για παράδειγμα οι εκλογές του ΠΣΝ που θα γίνουν την Κυριακή 20 Ιανουαρίου.